Τότε
Αναλογίζομαι αυτά που ακούω από ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία που έχουν ζήσει σε αυτή την πόλη. Και με κάνει να αισθάνομαι μια νοσταλγία και να φτιάχνω εικόνες που δεν έχω δει ποτέ στην πραματικότητα αλλά περίτεχνα δημιουργούνται στο μυαλό μου. Ακούω ιστορίες για μια Αθήνα που μου επιτρέπεται να την φαντάζομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, που οι παλιές αλληνικές ταινίες και οι διάφορες παλιές φωτογραφίες που έχω δει σε λευκώματα, μου έχουν θέσει.
Ακούω ιστορίες για τότε, που λένε οτι για να πας από ένα σημείο σε ένα άλλο τότε περπατούσες σε χωματόδρομους, τα σπίτια ήταν άναρχα και διεσπαρτα κτισμένα στη γύρω περιοχή, δεν υπήρχαν τετράγωνα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και δεν υπάηρχαν πολλά και συχνά μμμ. Ακούω ιστορίες για ανθρώπους φτωχούς που δεν είχαν μέσο μεταφοράς, που δούλευαν πολύ και περισσότερο και που τα σπίτια τους είχαν την τουαλετα έξω από το σπίτι και μια σόμπα πετραλαίου μέσα για να ζεσταθούν. Για ανθρώπους που άφηναν τα παιδιά τους να δουλεύουν από μικρα για να τα βγάζουν πέρα χωρίς να τους ενδιαφέρει η μόρφωση τους ή να εχουν κάποια φιλοδοξία τα ίδια. Για ανθρώπους που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε σπίτια και βίλες πλουσίων, παιδιά του υπηρετικού προσωπικού που έμεναν εκει και απολάμβαναν και αυτοί κάποιο είδος πολυτέλειας. Τρώγοντας σολωμό όταν ο κόσμος πεινούσε ή έχοντας την ευκαιρία μεγαλώνοντας να σπουδάσουν ή να μάθουν ξένες γλώσσες ή να έχουν παραπάνω από δυο αλλαξιες ρούχων και μάλιστα ακριβώ ή να αποκατασταθούν επαγγελματικά αργότερα. Ανθρωπους να μιλούν για τη ζωή τους στον Κολωνό και το Μπουρνάζι ή στο Κολωνάκι και την Γλυφάδα.
Ακούω για μια εποχή που η νυχτερινή Αθήνα είχε πολλή κίνηση και πολλή πολυτέλεια. Και για ανθρώπους που δεν ήξεραν τι θα πει διασκέδαση. Για μια εποχή που η Πλάκα ήταν κακόφημη περιοχή και παραμελημένη (ίσως κάτι ανάλογο της περιοχής του Μεταξουργειου σήμερα), για μια εποχή που του Ψυρρή είχε άλλου είδους θαμώνες απο αυτο που κυκλοφορεί εκεί σήμερα. Για μια εποχή που υπήρχαν εργασίες και δουλειές που είτε δεν τις εφαρμόζει κανείς πια είτε τείνουν να γινουν ιστορία. Για μια εποχή που η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους ήταν φυσιολογική εώς και ανύπαρκτη, που τα φανάρια δεν είχαν εφαρμογή ακόμα στους δρόμους και οι τροχονόμοι είχαν κυρίαρχη θέση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Για μια εποχή που η τεχνολογία ήταν βρέφος και μεγάλωνε με αργούς ρυθμούς. Για μια εποχή που η διαφορά του πλούσιου από τον φτωχό ήταν αισθητή περισσότερο απο τώρα. Για μια εποχή που το κέντρο της Αθήνας είχε ουρανό και όμορφα κτίρια.
Και για όλα αυτα νιώθω μια θλίψη που δεν τα είδα, κι ας ξέρω οτι θα ήταν πολύ δύσκολα τα πραγματα. Έχω την αισθηση οτι υπήρχε μια ατμόσφαιρα που θα μου άρεσε και ας ξέρω οτι μπορεί να μην είχα τα προνομια να την νιώσω. Μια αθωότητα που γοητεύει και ας ήταν σκληροί οι άνθρωποι λογω συνθηκών. Μια άγνοια για τα ασήμαντα γιατί η προσπάθεια διαβίωσης ήταν το σημαντικότερο. Μια γεύση μόνο θα ήθελα.
Ακούω ιστορίες για τότε, που λένε οτι για να πας από ένα σημείο σε ένα άλλο τότε περπατούσες σε χωματόδρομους, τα σπίτια ήταν άναρχα και διεσπαρτα κτισμένα στη γύρω περιοχή, δεν υπήρχαν τετράγωνα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και δεν υπάηρχαν πολλά και συχνά μμμ. Ακούω ιστορίες για ανθρώπους φτωχούς που δεν είχαν μέσο μεταφοράς, που δούλευαν πολύ και περισσότερο και που τα σπίτια τους είχαν την τουαλετα έξω από το σπίτι και μια σόμπα πετραλαίου μέσα για να ζεσταθούν. Για ανθρώπους που άφηναν τα παιδιά τους να δουλεύουν από μικρα για να τα βγάζουν πέρα χωρίς να τους ενδιαφέρει η μόρφωση τους ή να εχουν κάποια φιλοδοξία τα ίδια. Για ανθρώπους που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε σπίτια και βίλες πλουσίων, παιδιά του υπηρετικού προσωπικού που έμεναν εκει και απολάμβαναν και αυτοί κάποιο είδος πολυτέλειας. Τρώγοντας σολωμό όταν ο κόσμος πεινούσε ή έχοντας την ευκαιρία μεγαλώνοντας να σπουδάσουν ή να μάθουν ξένες γλώσσες ή να έχουν παραπάνω από δυο αλλαξιες ρούχων και μάλιστα ακριβώ ή να αποκατασταθούν επαγγελματικά αργότερα. Ανθρωπους να μιλούν για τη ζωή τους στον Κολωνό και το Μπουρνάζι ή στο Κολωνάκι και την Γλυφάδα.
Ακούω για μια εποχή που η νυχτερινή Αθήνα είχε πολλή κίνηση και πολλή πολυτέλεια. Και για ανθρώπους που δεν ήξεραν τι θα πει διασκέδαση. Για μια εποχή που η Πλάκα ήταν κακόφημη περιοχή και παραμελημένη (ίσως κάτι ανάλογο της περιοχής του Μεταξουργειου σήμερα), για μια εποχή που του Ψυρρή είχε άλλου είδους θαμώνες απο αυτο που κυκλοφορεί εκεί σήμερα. Για μια εποχή που υπήρχαν εργασίες και δουλειές που είτε δεν τις εφαρμόζει κανείς πια είτε τείνουν να γινουν ιστορία. Για μια εποχή που η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους ήταν φυσιολογική εώς και ανύπαρκτη, που τα φανάρια δεν είχαν εφαρμογή ακόμα στους δρόμους και οι τροχονόμοι είχαν κυρίαρχη θέση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Για μια εποχή που η τεχνολογία ήταν βρέφος και μεγάλωνε με αργούς ρυθμούς. Για μια εποχή που η διαφορά του πλούσιου από τον φτωχό ήταν αισθητή περισσότερο απο τώρα. Για μια εποχή που το κέντρο της Αθήνας είχε ουρανό και όμορφα κτίρια.
Και για όλα αυτα νιώθω μια θλίψη που δεν τα είδα, κι ας ξέρω οτι θα ήταν πολύ δύσκολα τα πραγματα. Έχω την αισθηση οτι υπήρχε μια ατμόσφαιρα που θα μου άρεσε και ας ξέρω οτι μπορεί να μην είχα τα προνομια να την νιώσω. Μια αθωότητα που γοητεύει και ας ήταν σκληροί οι άνθρωποι λογω συνθηκών. Μια άγνοια για τα ασήμαντα γιατί η προσπάθεια διαβίωσης ήταν το σημαντικότερο. Μια γεύση μόνο θα ήθελα.
8:34 AM
Νομιζω οτι απο την καθε εποχη κραταμε τα καλα.Ετσι νοσταλγουμε την παλια μας πολη. top
8:52 AM
Ο μικρός μου γιος είπε ότι όταν μεγαλώσει θα φτιάξει και θα μου κάνει δώρο την μηχανή του χρόνου...
Θα σε ειδοποιήσω αννανία:)))
φιλιά πολλά top
9:05 AM
Μια γευση θα την ηθελα. Οπως και τα κτιρια. Με τους ανθρωπους εχω προβλημα ετσι κι αλλιως. Μια γευση κι απο αυτους δε θα ηταν ασχημη ομως.
Η ατμοσφαιρα που δεν ετυχε να ζησουμε, παντα αποζητα μια ρουφηξια απο τις φυλακισμενες επιυθμιες μας. top
9:45 AM
Θα συμφωνήσω απόλυτα με Ζούρι. Παρόμοιες ιστορίες ακούω και για τη δική μου πόλη. Ποιός ξέρει πως θα την περιγράφω μετά από κάποια χρόνια. top
11:09 AM
το 1990 περίπου,που έφτιαχνα τα δόντια μου στην Πειραιώς,ο πατέρας μου κι εγώ πήγαμε στου Ψυρρή για να δούμε ένα συμπατριώτη του που είχε τυπογραφείο.Αρουραίοι παντού,κτίρια σχεδόν ετοιμόρροπα,κανα καφενείο εδώ κι εκεί.Θυμάμαι που φίλοι της οικογένειας έλεγαν τι ωραία που ήταν το Παγκράτι και τα Πατήσια,τις καλοκαιρινές διακοπές στην Κηφισιά..σαν όνειρο μοιάζει..γράφεις πολύ ωραία Αννανιάκι.. top
3:17 PM
Αννανια, ποιο συχνά κοριτσάκι μου.
Νόμιζα ότι, από τότε που σου είπα(ψέματα) ότι είδα και εγώ τη θήκη, κρατάς μούτρα και, τη πληρώνουμε…ομαδικός!
Σε χαιρετώ! top
3:23 PM
πρέπει να 'ταν γύρω στο 95, ίσως και λίγο νωρίτερα όταν ένας αγαπημένος φίλος και λάτρης της Αθήνας και της ιστορίας της με πήγε στου ψυρρή βόλτα πρωινή, δεν είχαν ανοίξει ακόμα όλα αυτά τα νυχτομάγαζα και γυροφέρναμε στα δρομάκια και βλέπαμε τα χαλάσματα από τα σπίτια που είχαν πέσει/γκρεμίσει αφήνοντας στους τοίχους πίσω τους ράφια από βιβλιοθήκες, καθρέφτες να καθρεφτίζουν ουρανό, προσόψεις από σπίτια-κουφάρια, σπίτια με όμορφα ετοιμόρροπα μπαλκονάκια, λίγοι τεχνίτες με τα εργαστήριά τους...
δε νοσταλγώ την αθήνα που δεν έζησα, αλλά τρελαίνομαι με την αθήνα που ανακαλύπτω παίρνοντας μια τυχαία στροφή και κοιτώντας ψηλά αντί να κοιτάω τα βιαστικά μου -συνήθως- βήματα.
καλησπέρα ανανία :-) top
4:39 AM
zouri τουλάχιστον έτσι θα πρέπει να κάνουμε. Δεν είναι οτι θα ήθελα να ζω σε άλλη εποχή απλά θα ήθελα να την έχω δει..
mario με τιμάς! δεν έχω λόγια...να ξέρεις οτι θα περιμένω!φιλιά πολλά πολλά!
dcd :)))
mont ελα ντε...φαντάζομαι οτι τότε, που η πόλη θα έχει αλλα τόσα που δεν φανταζομαστε, θα έχουμε νοσταλγήσει την ατμόσφαιρα που δεν αντιλαμβανόμαστε πλήρως τώρα.
Με προβλημάτισες...θα ανακαλύψω αυτά που μου αρέσουν για να έχω να διηγούμαι και κάτι καλό!
cherry αυτά μου αρέσουν! μάλλον τα απομεινάρια μιας άλλης εποχης που σου λένε "κοίτα μας έχουμε ιστορία είμασταν κάποτε νέοι είχαμε ζωντάνια.."κάπως έτσι.(πολύ μελό μου βγηκε νομίζω!)
n.ago όχι δα φταις εσύ για την απουσία μου και την καθυστέρηση μου...(καταγομαι και από την Ικαρία και τα γονίδια μου φταινε σε ενα βαθμό!)Γεια σου και απο μένα!
unapatatras αυτό παθαίνω στην περιοχή του μεταξουργείου...δεν μπορείς να φανταστεις τι θησαυρός υπάρχει εκει.όλοκληρα τετράγωνα με κτίρια παλιά μισογκρεμισμένα και εσωτερικούς τοίχους με παλιές ταπετσαρίες. Πρέπει να πας οποσδήποτε εκεί.και μ'αρεσει η οπτικη που θέτεις!
και μάλλον είναι αυτό που έγραψα πιο πάνω ότι η σύνδεση με το παρελθόν είναι αυτό που μου ξυπνά την νοσταλγία...ή κατι τέτοιο..σε χαιρετώ! top
11:11 AM
Εγω πάλι, θυμάμαι μια εποχή που κυνηγούσαμε για να φάμε...κι αν δε μας ετρωγαν τα λιοντάρια δηλαδή! Το βράδυ μαζευόμασταν γύρω απο τη φωτιά και ο σαμάνος μας έλεγε τις ιστορίες του απο τα πνευματικά ταξίδια του. Τοτε όλα ηταν σκληρά μα και απλά...τωρα...πρέπει να κόψω τα ναρκωτικά!!! ;-ppp top
12:58 PM
πρωινή βόλτα στο μεταξουργείο μπήκε στο πρόγραμμα!
αρκεί να αποπρογραμματιστώ για ένα πρωί!
thanx for the tip :-) top
11:37 PM
Kι όμως υπάρχουν ακόμα γωνιές και περίπατοι ανάσες σαν επιστροφή υπάρχουν μικροί τόποι ανέγγιχτοι μέσα στην απανθρωπούπολη. top
12:42 AM
sourfou σοφέ! τι να μας πεις κι εσύ που τα έζησες...τυχερέ!:P
unapatatras αναμεσα σε Πειραιως και Αχιλλέως και πάνω από την Πειραιώς προς Ψυρρή στα πιο στενά και χωρίς πολλή κίνηση δρομάκια!
brainsick ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά. Μακάρι να ήταν και περισσότερα τετοιου είδους μέρη! top
3:56 PM
kopelitsa nas eleipses..anapoleis epoxes poy oyte kan ezises..fadasoy se merika xronia diladi:P...eixe ta kala tis alla opws kathe epoxi den einai monopleyri.Filiaa
jadore eripwmena palia athinaika ktiria top
5:13 AM
Κάθε εποχή έχει τα δικά της αρώματα, με μόνη διαφορά ότι της σημερινής είναι τοξικό! top
8:07 AM
marirena σε χαιρετώ!χανομαι εμφανίζομαι...ξέρεις τώρα!Σε όλους τελικά προκαλούν κάτι τα κτιρια αυτα εε?Φιλιά!
sex-πυρ σε καλωσορίζω λοιπόν και δεν μπορώ να διαφωνήσω καθόλου μαζί σου! top