Ενα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά οτι φοβόμουν. Μην σκοτωθώ όταν έτρεχα είτε στα κατσάβραχα είτε στο ίσωμα..Ήμουν πολύ δυσκίνητο παιδί και μπορούσα ανα πάσα στιγμή να σαβουριαστώ με ένα τραύμα που, ευτυχώς, στην χειρότερη περίπτωση θα ήταν ένα διάστρεμα. Κατι άλλο που φοβόμουν μάλλον ήταν να κοιμάμαι στο σκοτάδι αν και δεν είμαι πολύ σίγουρη γι’αυτό.Κοιμόμουν πάντα με ένα λαμπάκι να καίει. Δεν ξέρω από που την είχα κολλήσει αυτή τη συνήθεια. Όλα τελειώσαν με το λαμπάκι όταν κατα τη διαρκεια μιας νύχτας κάηκε και η μαμά ξύπνησε από τις κραυγές απελπισίας μου μες στον ύπνο μου. Έβλεπα εφιάλτη οτι με είχαν κλείσει σε ένα σκοτεινό πελώριο δωμάτιο από σίδερο κι εγώ χτυπούσα με δύναμη τις πόρτες να μου ανοίξουν, στην πραγματικότητα είχα γονατίσει και χτυπούσα τον τoίχο ουρλιάζοντας. Αυτό ήταν. Ζήτησα από την μαμά να μην ξανά φωτίσω το δωμάτιο κατά τη διάρκεια του υπνου μου. Δεν έχω καταλάβει ακόμα την σχέση μου με το λαμπάκι.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούσα οτι δεν είχα φοβίες σε πολλά θέματα. Δεν φοβόμουν να με πάει ο θείος μου βόλτα με τη μηχανή. Δεν φοβόμουν την πρώτη μέρα στο σχολείο(ούτε τις επόμενες), δεν φοβόμουν να μένω μόνη μου, δεν φοβόμουν να καταπιώ μεγάλο χάπι, τα αδέσποτα σκυλιά, να περπατάω μόνη την νύχτα, να γνωρίζω ανθρώπους, να ανοίγομαι, να μένω μόνη σε μια ξένη πόλη, να κοιμάμαι μόνη στο άδειο σπίτι μου, , να γυρνάω μεθυσμένη με ταξί από τα Εξάρχεια από το μπαρ που δούλευα, να αναλάβω μια δουλειά που δεν ήξερα, να μπω σε μια καινούργια άγνωστη για μένα κατάσταση, ούτε καν τον θάνατο(αυτό το συγκεκριμένο το έχω ξεκαθαρισμένο εδώ και καιρό).Δεν φοβόμουν. Μάλλον είμαι λίγο αναίσθητη. Η μάλλον η οικογένεια μου με τον τρόπο της με εμαθε να είμαι ανεξάρτητη. Να στηρίζομαι κατά βάση στον εαυτό μου.

Και τώρα στα 27 φοβάμαι. Φοβάμαι οτι δεν θα ανταπεξέλθω στις απιτήσεις της δουλειάς μου. Και δεν το περίμενα ποτέ οτι κάτι τέτοιο θα μου συνέβαινε . Μπορώ να ηρεμώ όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου κάπου μακρυά απ’όλα αυτά. Είμαι σχεδόν σίγουρη οτι αυτή η γυναίκα και η καθημερίνη 8ωρη επαφή μαζί της και ας μην ανταλλάσουμε κουβεντα κάποιες (πολλές) μέρες με εχει φέρει σε αυτό το σημείο. Ποτέ δεν φοβόμουν το άγνωστο και τώρα εδώ συγκεκριμένα στο χώρο της δουλειάς μου το φοβάμαι. Το φοβάμαι γιατί ενώ περίμενα να το μάθω δεν μου αποκαλύφθηκε ποτέ. Νιώθω μια ακαταστασία μέσα μου σε αυτόν τον τομέα.Ότι 2 χρόνια τώρα το τοπίο για μένα μένει πάνω κάτω το ίδιο. Λιγα πράγματα έχουν μπει στη θέση τους και τα περισσότερα είναι αφημένα εδώ κι εκεί.Μερικά ούτε κάν ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ.

Μια μικρή ανόητη που ανακαλύπτει τον κόσμο.