Πρώτη κίνηση όταν θα μπω στο δωμάτιο μου ειναι να βάλω μουσική. Καποιες φορές θα θέλω να ακούσω κάτι συγκεκριμένο, θα πιάσω το cd η θα κάνω μια λίστα στο pc με κομμάτια αγαπημένα. Άλλες φορές θα βάλω τον σταθμό για να παίξει ό,τι έχει διάθεση. Συνήθως ακούω ξένη μουσική. Πολλές φορές δεν με απασχολούν οι στίχοι. Μου αρκεί η μελωδία να μου φτιάξει τη διάθεση. Θεωρώ τη μουσική από τα πιο όμορφα δημιουργήματα του ανθρώπου. Από τα πράγματα που θέλω να με συντροφεύουν ό,τι και αν κάνω. Από το να με νανουρίζουν μέχρι να με εμπνέουν. Όταν δε πρωτακούω ένα κομματι που μ’αρέσει πολύ είμαι ικανή να το ακούσω τόσες πολλές απανοτά φορές για να το εμπεδώσω, να το ρουφήξω, να το νιώσω παντού μέσα μου. Μ’αρέσουν διάφοροι ήχοι. Από σκληρές μέχρι ηλεκτρονικές μουσικές.

* Θυμάμαι όταν είχα παρει, από τις λίγες φορές στη ζωή μου,τρολλευ από τη στάση Πανεπιστήμιο πριν 4-5χρόνια για να πάω στο Περιστέρι και μπαίνοντας ήταν σαν να μπήκα σε άλλο κόσμο. Επαιζε από τα ηχεία του Αλεξίου (τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τανγκο..).Μου φάνηκε τόσο όμορφο ως γεγονός και σκεφτόμουν τι ωραία να είσαι μέσα σε ένα από τα μέσα μεταφοράς, κατά τα αλλα πανικού, και να σου φτιάχνει τη διάθεση η μουσικούλα. Βέβαια δεν συνάντησα ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο. Και όσες φορές ετυχε να βρεθώ σε κάποιο μμμ και να ακούγεται μουσική ήταν από το τρανζίστορ του οδηγού με κάποια σκυλιά να γαβγίζουν από μέσα..στη καλύτερη περίπτωση. Και να που από ένα σημείο και ύστερα άρχισα να είμαι θαμώνας του μετρό. Όποτε έπρεπε να μετακινηθώ προς το κέντρο της πόλης αυτό ήταν πλέον το μέσο μου...κι εκεί δεν υπάρχει καμια ελπίδα για ήχους ευχάριστους. Ο ήχος της ταχύτητας μες στο τούνελ τα καλύπτει όλα. Αλλα η τεχνολογία προχωρα και απαραίτητος σύντροφος σε αυτά τα κοντινα μου ταξίδια είναι πλέον η μοντέρνα έκδοση του walkman. Καλά ακουστικά και είμαι στον κόσμο μου. Δεν με νοιάζει καθόλου που είμαι στον κόσμο μου. Άλλωστε η καθημερινή μεταφορά μου δεν με προδιαθέτει για να είμαι ενεργό μέλος της μικρής κοινωνίας των επιβατών. Μάλιστα βλέπω πιο συμπαθητικές φάτσες γύρω και μάλλον και η δική μου είναι πιο συμπαθητική ακούγοντας όμορφες μουσικές.

* Γυμνάσιο τελευταία χρονιά, τελευταίοι μήνες. Είχαμε το λεγόμενο «Πολιτιστικό Διήμερο» (για μένα δεν έπρεπε να είναι ένα διήμερο αλλά μια καθημερινότητα). Όλοι προετοίμαζαν μια εργασία διαφορετική από ότι είχαμε μάθει. Μεσα στα πλαίσια αυτού του διημέρου είχαμε και μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις κλπ. Πριν το προγραμματισμένο διήμερο όλες οι προετοιμασίες γίνονταν αναμεσα στα μαθήματα και γενικά υπήρχε μια ανεμελιά στην ατμόσφαιρα. Και μέσα σε όλα αυτά, όταν χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα ακουγόταν και μουσική από τα ηχεία του σχολείου. Μουσική που έβαζε συμμαθητης μου. Για μένα μετμορφωνονταν τα πάντα. Ο χώρος, οι καθηγητές, οι συμμαθητές, ο σκοπός μου εκεί. Απίθανες μέρες! Αλλά λίγες.

* Το ίδιο συνέβαινε και στο ΑΠΘ όταν είχε προγραμματιστεί κάποια συναυλία απογευμα στον υπαίθριο χώρο πίσω από τη σχολή μου. Να κάνεις μάθημα και να ακούς μουσικές παντού. Και ύστερα εξω στα γρασίδια να ξεφεύγεις. Να είναι άνοιξη, ο καιρός ιδανικός, οι λεύκες να οργιάζουν και να δημιουργούν μια παραμυθένια ατμόσφαιρα μαζί με τους ήχους και εγώ να είμαι εκεί. Είναι ό,τι καλύτερο έχω να θυμάμαι από το πανεπιστήμιο, απ’όλο το πανεπιστήμιο.

* Σαββατοκύριακα στο «πατρικό μου» ξυπνούσα παντα τελευταία. Σαν να περίμενα κάθε φορά να ξυπνήσω με συγκεκριμένο τρόπο. Όλος ο κόσμος εκεί. Και όταν για καλή μου τύχει ξυπνούσε ο αδερφός μου πριν από μένα πήγαινε στο σαλόνι έβαζε τον σταθμό δυνάμωνε και λίγο παραπάνω κι εγώ ξυπνούσα μέσα στους ήχους. Όταν δε επαιζε και κανένα κομμάτι που με τρέλαινε χοροπηδούσα σαν το κατσίκι, με την τσίμπλα στο μάτι. Κάπως έτσι κοιμόμουν κιόλας. Το ραδιόφωνο να παίζει μέχρι το πρωί και να ξυπνάω ξημερώματα και να πετυχαίνω καμια κομματάρα και να ξανακοιμάμαι ευτυχισμένη! Ασε που πολλές φορές σηκωνόμουν με κάποιο κομμάτι στο μυαλό χωρίς να ξέρω πως μου έχει κολλήσει.

* Πως είναι δυνατόν τις εντονότερες στιγμες μου να τις συνοδεύουν μουσικές?όλες όμως?

* Μακάρι να μπορούσα να φτιάξω το soundtrack της ζωής μου κάποτε.

* Αλλά μου φαίνεται οτι και τα λόγια είναι πολύ λίγα..

Καθόμουν την περασμένη Δευτέρα σε ενα καφενείο τυπου κοντά στον πιο όμορφο πεζόδρομο της πόλης, στην Αδριανου από Μοναστηράκι προς Θησείο, ο δρόμος που πάει παράλληλα με τις γραμμες του ηλεκτρικού. Είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους και στα μαγαζιά τριγύρω εκείνη την ώρα και κόσμος παντού, όσος ακριβώς χρειαζόταν. Όλα ήταν όμορφα και πόσο μάλλον όταν αναμεσα στις φωνές του κόσμου ακουσα να μιλούν τα τζιτζικια. Μια όμορφη ατμόσφαιρα. Και όμως δεν ήμουν χαρούμενη. Γιατί όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο συνεχώς με κάνουν να υποβαθμίζω τη ζωή μου. Αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα. Απλά ακούω και εκνευρίζομαι.

Σκέφτομαι παιδικά πράγματα...γιατι γαμώ την πουτάνα μου να μην αρνείται ο καθένας να πιασει όπλο με όποια μορφη?Γιατί να καταστρέφονται ξαφνικά και τόσο αβίαστα οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.Νιώθω αηδία.Νιώθω τον παραλογισμό σε όλα τα επίπεδα. Μια κουβέντα, μια απληστία ή αχαριστία, ή μια ματαιοδοξία μπορεί να οδηγήσει τόσο άνετα στην καταστροφή του πολυτιμότερου αγαθού του ανθρώπου, τη ζωή του.

Για μένα ο καθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και είναι το μεγαλείο του αυτό!Και οι ηλίθιοι όλο απαιτούν και επιδιώκουν ανόητα πράγματα. Λες κι εχει κανένα νόημα όλο αυτό. Λειτούργουν λες και όλα αυτά που θα αποκτήσουν θα τα πάρουν στον τάφο τους. Πόσο μπορεί να ζήσει καποιος...70 χρόνια?Αυτό είναι δεν εχει άλλο!Και μια ζωή πασχίζουν να γίνουν θεοί!Και όλα αυτά τα ωραία που μας δημιουργούν τις ανασφάλειες και τον φόβο γιατί?Για να είμαστε πιόνια τους και να μας κατευθύνουν για ποιον ακριβώς λόγο?Μαθαίνουμε να ζούμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και να μην είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι και σίγουροι γι'αυτα που έχουμε, και μια ωραία μερα να διαλυθούν όλα μπροστα στα ματια μας. Τι ανοησία!Αντι να αντιληφθούμε το μεγαλείο του τίποτα μας και να είμαστε άνθρωποι. Και όταν λέω τίποτα εννοώ το ότι δεν έχουμε διάρκεια, δεν θα μας θυμάται κανείς σε μερικά χρόνια, είμαστε το τώρα και γι'αυτούς που είναι τώρα. Και θα πρέπει να προσφέρουμε τον καλύτερο μας εαυτό σ'αυτούς που είναι γύρω μας. Και την καλύτερη γνώση γι'αυτούς που θα έρθουν...και ας μην μας θυμούνται.Γιατί πολύ απλά δεν είμαστε θεοί, δεν πρέπει να είμαστε και δεν χρειάζεται να γίνουμε!

Ανόητοι άνθρωποι.