Αναλογίζομαι αυτά που ακούω από ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία που έχουν ζήσει σε αυτή την πόλη. Και με κάνει να αισθάνομαι μια νοσταλγία και να φτιάχνω εικόνες που δεν έχω δει ποτέ στην πραματικότητα αλλά περίτεχνα δημιουργούνται στο μυαλό μου. Ακούω ιστορίες για μια Αθήνα που μου επιτρέπεται να την φαντάζομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, που οι παλιές αλληνικές ταινίες και οι διάφορες παλιές φωτογραφίες που έχω δει σε λευκώματα, μου έχουν θέσει.

Ακούω ιστορίες για τότε, που λένε οτι για να πας από ένα σημείο σε ένα άλλο τότε περπατούσες σε χωματόδρομους, τα σπίτια ήταν άναρχα και διεσπαρτα κτισμένα στη γύρω περιοχή, δεν υπήρχαν τετράγωνα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και δεν υπάηρχαν πολλά και συχνά μμμ. Ακούω ιστορίες για ανθρώπους φτωχούς που δεν είχαν μέσο μεταφοράς, που δούλευαν πολύ και περισσότερο και που τα σπίτια τους είχαν την τουαλετα έξω από το σπίτι και μια σόμπα πετραλαίου μέσα για να ζεσταθούν. Για ανθρώπους που άφηναν τα παιδιά τους να δουλεύουν από μικρα για να τα βγάζουν πέρα χωρίς να τους ενδιαφέρει η μόρφωση τους ή να εχουν κάποια φιλοδοξία τα ίδια. Για ανθρώπους που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε σπίτια και βίλες πλουσίων, παιδιά του υπηρετικού προσωπικού που έμεναν εκει και απολάμβαναν και αυτοί κάποιο είδος πολυτέλειας. Τρώγοντας σολωμό όταν ο κόσμος πεινούσε ή έχοντας την ευκαιρία μεγαλώνοντας να σπουδάσουν ή να μάθουν ξένες γλώσσες ή να έχουν παραπάνω από δυο αλλαξιες ρούχων και μάλιστα ακριβώ ή να αποκατασταθούν επαγγελματικά αργότερα. Ανθρωπους να μιλούν για τη ζωή τους στον Κολωνό και το Μπουρνάζι ή στο Κολωνάκι και την Γλυφάδα.

Ακούω για μια εποχή που η νυχτερινή Αθήνα είχε πολλή κίνηση και πολλή πολυτέλεια. Και για ανθρώπους που δεν ήξεραν τι θα πει διασκέδαση. Για μια εποχή που η Πλάκα ήταν κακόφημη περιοχή και παραμελημένη (ίσως κάτι ανάλογο της περιοχής του Μεταξουργειου σήμερα), για μια εποχή που του Ψυρρή είχε άλλου είδους θαμώνες απο αυτο που κυκλοφορεί εκεί σήμερα. Για μια εποχή που υπήρχαν εργασίες και δουλειές που είτε δεν τις εφαρμόζει κανείς πια είτε τείνουν να γινουν ιστορία. Για μια εποχή που η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους ήταν φυσιολογική εώς και ανύπαρκτη, που τα φανάρια δεν είχαν εφαρμογή ακόμα στους δρόμους και οι τροχονόμοι είχαν κυρίαρχη θέση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Για μια εποχή που η τεχνολογία ήταν βρέφος και μεγάλωνε με αργούς ρυθμούς. Για μια εποχή που η διαφορά του πλούσιου από τον φτωχό ήταν αισθητή περισσότερο απο τώρα. Για μια εποχή που το κέντρο της Αθήνας είχε ουρανό και όμορφα κτίρια.

Και για όλα αυτα νιώθω μια θλίψη που δεν τα είδα, κι ας ξέρω οτι θα ήταν πολύ δύσκολα τα πραγματα. Έχω την αισθηση οτι υπήρχε μια ατμόσφαιρα που θα μου άρεσε και ας ξέρω οτι μπορεί να μην είχα τα προνομια να την νιώσω. Μια αθωότητα που γοητεύει και ας ήταν σκληροί οι άνθρωποι λογω συνθηκών. Μια άγνοια για τα ασήμαντα γιατί η προσπάθεια διαβίωσης ήταν το σημαντικότερο. Μια γεύση μόνο θα ήθελα.