Ήμουν στο Αμστερνταμ τη προηγούμενη βδομάδα. Όταν γύρισα για 2 μέρες ήμουν αλλού, ήμουν εκεί. Και σκέφτηκα ότι όταν είσαι εργαζόμενο παιδί ή δεν πρέπει να πηγαίνεις ποτέ διακοπές ή δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Αποφάσισα οτι δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Καθότι όπως έχει πει και κάποιος, του οποίου το όνομα μου διαφευγει, αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε. Σοφή κουβέντα, την οποία αξιοποιώ και διευρύνω την σκέψη μου σ’αυτό το θέμα, διότι με το λίγο μυαλό που διαθέτω, κάνω και σκέψεις κάποιες φορές, αμέ.
Το κοινωνικό μας σύστημα, παγκοσμίως θα έλεγα, στηρίζεται καθαρά στην οικονομία της κάθε κοινωνίας. Με αποτέλεσμα την υποτιθέμενη ή μη εκπαίδευση-κατάρτιση του κάθε νέου μέλους έτσι ώστε να είναι ικανό να ανταποκριθεί σε αυτόν το κοινωνικό σκοπό. Να λειτουργεί το οικονομικό σύστημα ομαλώς και όλοι να ειναι ικανοποιημένοι. Να είναι ικανοποιημένοι οι εργοδότες και να είναι ικανοποιημένοι και οι εγαζόμενοι, γιατί όλοι παίρνουν χρήματα και μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες και αλλά και τις ψεύτικες ανάγκες τους. Όλα τα απαραίτητα για να είμαστε σωστοί και αξιοπρεπείς πολίτες αυτής της κοινωνίας. Κι έτσι λοιπόν..χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Χάνουμε την δημιουργικότητα, την κοινωνικότητα μας, την χαρά μας από μικρά πράγματα της ζωής μας. Και όλο είμαστε σε μια αναζήτηση του τι μας φταίει και δεν είμαστε ευτυχισμένοι, και όλο μας τρώει το συνεχές άγχος που μας δημιουργεί η δουλειά, το πως θα ανταποκριθούμε στα έξοδα μας και το πως θα ζήσουν τα παιδιά μας σε αυτον τον κόσμο που πάει κατά διαόλου κοκ. Και επίσης η καθημερινή διασκέδαση μας και η φυγή μας από την δυσάρεστη πραγματικότητα είναι βεβαίως η τηλεόραση, η οποία με μεγάλη επιτυχία μας αποπροσανατολίζει, μας τρομοκρατεί, μας ενημερώνει κατα βάση για κακώς κείμενα, μας δημιουργεί νέες ανάγκες, μας βρίσκει λύση για τα οικονομικά μας προβλήματα και μας προβάλει τις ζωές άλλων ανθρώπων οι οποίοι για κάποιον λόγο έχουν λύσει τα προβλήματά τους, χωρίς να κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στην ζωή τους και εσύ ο κακόμοιρος που έχεις πασχίσει τόσο στη ζωή σου και δεν έχεις καταφέρει τίποτα αξιόλογο. Ούτε οι απόγονοι τρίτης γενιάς δεν θα σε θυμούνται.Και όμως όλους αυτούς που ξέρουμε τα πάντα για την ζωή τους και μπορεί απλά να τραγουδούν (τι δύσκολη δουλειά, χρειάζεται κόπος και έχει πολλές ευθύνες, δεν χωράει συζήτηση) και εχουν τόσα χρήματα για να ζήσουν και τα παιδιά των παιδιών τους και ίσως μια ολόκληρη χώρα του κόσμου, τους παρακολουθούμε και τους πληρώνουμε, γιατί βρε αδερφέ λίγες στιγμές έχω κι εγώ να διασκεδάσω, να ξεσπάσω και να ξεφύγω.
Και η κατάθλιψη μετά το ταξίδι πηγάζει και από μια δεύτερη αιτία. Την ποιότητα της καθημερονότητας μας εδω. Στην πόλη και στην χώρα που ζούμε αντί να είμαστε χαρούμενοι και να την απολαμβάνουμε, όλοι και όλα οδηγούν στην καταστροφή και της πιο αμιδρής ατμόσφαιρας που θα μπορούσε να έχει. Και εκνευρίζομαι γιατί οι επισκέψεις μου σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις μου δείχουν ένα πράγμα. Μια ποιότητα καθημερινότητας. Δηλαδή, δεν χάνεις τον ουρανό όταν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης, τα κτίρια είναι γραφικά, οι δρόμοι έχουν πλάτος, τα αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν στο κέντρο της πολης, να προκαλούν ηχορύπανση και κάθε άλλου είδους ρύπανση, εχουν ποδηλατόδρομους(!). Τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς, οι δρόμοι είναι για τον ουρανό, τα κτίρια για την ιστορία, τα πάρκα για την ζωή και η ολόκληρη πόλη για τον πολίτη. Άλλα όταν σχολιάζω τα κακώς κείμενα της χώρας και της πόλης δεν είναι οτι δεν συμπαθώ την χώρα που ζω, το κάνω για να επισημάνω πόσο καλύτερη θα μπορούσε να γίνει. Τάχα παίρνουν αποφάσεις και αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από τη βάση του, κάνουν αυθαίρετες κινήσεις οι οποίες βασικό γνώμονα έχουν το οικονομικό ζήτημα. Ελεος πια! Και επισης θεωρώ οτι η μη υγειής καθημερονότητα οδηγεί σε όλες αυτες τις περίεργες συμπεριφορές που έχουν οι κάτοικοι της πόλης, οι εργαζόμενοι της, οι επισκέπτες της.
Δυστυχώς πήρα ενέργεια αλλά οχι μόνο αυτό από το ταξίδι μου. Η κατάθλιψη μου είναι αναπόφευκτη. Και ναι θα τα παίρνω κάθε φορά...