Μου ήρθε κι εμένα η ιστορία με τις 7 λέξεις από την Δέσποινα (και πάλι!). Εγώ πάντως χαίρομαι γιατί η καλή φίλη Δέσποινα με βάζει στη διαδικασία να γράφω καμιά φορά.Σ'ευχαριστώ!:P

οι λέξεις είναι οι εξής:αλυσίδα, τρενο, φυλλωσιά, άρνηση, εύπιστος, μπλε, αγγιναρα.
Κι εδώ είναι το αποτέλεσμα...

"Του ήρθε να γίνει μπάτσος! Μα είναι δυνατόν?Ο γιος μου να γίνει μπάτσος? Με όλη αυτή την ανατροφή που του έδωσα? Και όλες αυτές οι ιστορίες που του διηγήθηκα για όταν ήμουν 19-20 χρόνων, που έτρεχα από διαδήλωση σε διαδήλωση, για το ξύλο που είχα φάει για όλα αυτά που πίστευα, καμία αίσθηση δεν του έκαναν? Και θέλει ποιός,ο γιος μου, να γίνει μπάτσος. Και να πω οτι είναι κανένας άγριος τύπος που θέλει να δείρει. Ένα νιανιαρο είναι που μια σφαλιάρα να του δώσεις θα βάλει τα κλάματα, ένα φου να του κάνεις του μαλακισμένου, θα πέσει κάτω. Φοράει κι εκείνη την αλυσίδα στον λαιμό με τον σταυρό για να τον φυλάει είπε η γιαγια του η σκατόγρια. Και αναρωτιέμαι από που όλες αυτές οι καταβολές... από την πεθερά μου την μπαμπόγρια βέβαια! Μια ζωή κόντρα μου πήγαινε κι έβρισκε ευκαιρία όταν τον έπαιρνε μαζί της στην Κατερίνη με το τρένο όλα αυτά τα σαββατοκύριακα και τις σχολικές διακοπές να του μιλάει με τις ώρες για τον άντρας που ήταν στην χωροφυλακή την περίοδο του εμφυλίου και σκοτώθηκε πάνω στο καθήκον. Τα έλεγε και με τετοιο τρόπο που σε κατάφερνε η άτιμη. Άκουγε το παιδί τα παραφουσκωμένα λόγια της και να τα τώρα! Που να ‘ξερα οτι οι δικές μου ιστορίες θα τον έκαναν να νιώθει ένα απόλυτο τίποτα...Μια ζωή κόντρα στο κατεστημένο και το ίδιο σου το αίμα να σου’ξηγείται έτσι δηλαδή. Θυμάμαι στην ηλικία του μια φορά προσπαθούσαμε να καπνίσουμε ένα τσιγαριλίκι και για να μην μας πάρουν χαμπάρι είχαμε ανέβει στα κλαδιά του δέντρου και προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από τις φυλλωσιές. Ένας μπάτσος, ένας θεος(!) ξέρει πως βρέθηκε εκεί, μας μυρίστηκε και προσπάθησε να μας ψαρώσει. Εμείς από την άλλη αντί να προσπαθήσουμε να το καλύψουμε ότι και να μας ρωτούσε στην άρνηση και στην αντίδραση ήμασταν. Τι κρατάτε στα χεριά σας, τίποτα εμεις -και το τσιγάρο να καίει στο χέρι του Μάρκου- πως είναι τα ονοματά σας Πολύδωρας έλεγα εγώ, Χριστόδουλας έλεγε ο Μάρκος. Έκει αντίδραση (ευτυχώς το τσιγάρο το κανόνισε περίτεχνα το φιλαράκι), μέχρι που μας πήγε μεσα για εξακρίβωση στοιχείων και μειναμε στο κρατητήριο για να μάθουμε...έτσι είχε πει. Τίποτα δεν μας κρατούσε όμως και τώρα έρχεται ο γιος μου να μου πει οτι θέλει να γίνει μπάτσος! Και του έλεγα μην είσαι τόσο εύπιστος με την κάργια τη γριά, τίποτα αυτός, με κοιτούσε απαξιωτικά κι έφευγε. Αλλά να μου πεις γυναίκα αυτή,την πουτανια την έχει, αντράκι άβγαλτο αυτός ότι ήθελε τον έκανε, κι ας ήταν εγγόνι της. Εδώ εμένα είχε καταφέρει μια φορά. Ήξερε οτι είμαι περίεργος με τις διάφορες πρασινάδες στο φαγητό και μια φορά με έκανε να φάω αγγινάρες και τις σιχαίνομαι! Μου είπε οτι είναι μανητάρια από το εξωτερικό δεν φυτρώνουν είπε στην Ελλάδα. Ενθουσιάστηκα εγώ! Πήγε το μυαλό μου στα μανητάρια τα Ολλανδικά! Και τις έφαγα τις αγγινάρες και περίμενα πότε όλα θα γίνουν μπλε! Σκατά η σκατόγρια! Πέθανε και νωρίς ο άντρας της...γιατί οι γυναίκες πούτσο και ξύλο θέλουν φίλε!*"



*κλεμμένο από την ψυχή στο στόμα! ;)