Cornflake girl

Οργή

2007-07-10T07:07:00.000-07:00

Δεν θέλω αλλο πια να με θεωρείτε ηλίθια. Θέλω το αυτονόητο, να σεβεστε το περιβάλλον μου που είναι και δικό σας, που είστε μέλη αυτού κι εσείς, είστε μέλη της φύσης. Ή μήπως δεν είστε? Μπορείτε να σκεφτείτε για λίγο? Μπορείτε μα κάνετε επιτέλους το αυτονόητο. Δεν με νοιάζει να τρέξετε να επανορθώσετε. Δεν μου λέει τίποτα αυτό, το τι θα κάνετε από δω και ύστερα για το συγκεκριμένο θέμα. Μπορείτε να σταματήσετε τις γραφειοκρατίες και όλες αυτές τις μαλακίες που σας αποδιοργανώνουν και σας κανουν να φαίνεστε και να φέρεστε σαν ηλίθιοι. Έκτος αν δεν μπορείτε, αν είστε ανίκανοι να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε στην ευθύνη της θέσης που κατέχετε. Μπορείτε επιτέλους να μάθετε να οργανώνεστε και να συνεννοείστε?Αυτά με απασχολούν εμενα, όχι τι θα τρέξετε να προλάβετε. Να υπάρξουν ειδικευμένοι άνθρωποι σε αυτές τις θέσεις και στις ευθύνες, που μπορούν να διατηρήσουν σε αξιοπρεπές σημείο το επίπεδο τις κάθε υπηρεσίας. Ανθρώπους υπεύθυνους, που να φαίνονται και να μην κρύβονται πίσω από την μονιμότητα της δημόσιας θεσούλας τους. Είναι κακό που θέλω να υπάρχουν άνθρωποι και οργανισμοί που να μην εχουν καμια σχέση με τα κωλοκόμματα σας?Που να πρέπει να λογοδοτούν στους πολίτες και όχι στα μούτρα σας. Μπορείτε να δημιουργήσετε επιτέλους τις βάσεις για μια σωστή παιδεία? Για τη δημιουργία μια κοινωνικής, ανθρωπιστικής, οικολογικής και δεν ξέρω εγω ποιας άλλης συνείδησης. Και αν δεν μπορείτε εσείς, μπορείτε κάλλιστα να βρείτε άλλους ειδικούς ανθρώπους χωρίς συμφέροντα και μαλακίες να την οργανώσουν. Αμέ! Είμαι σίγουρη οτι υπάρχουν. Γιατί αν δεν ξεκινήσετε από κει τα σκατά και η σαπίλα και όλη αυτή η μαλακία που υπάρχει και διατηρείται σ'αυτή την χώρα θα εξαπλωθεί τόσο που χαθούν τα πάντα και μια μπόχα θα κυριαρχεί, έχει αρχίσει να μυρίζει άσχημα χρόνια τώρα...κρίμα είναι, δεν νομίζετε?ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΣΑΣ! Βαρέθηκα να σας βλέπω να στέκεστε εκει και να νιώθετε τόσο σημαντικοί. Ανεύθυνοι και αδιάφοροι, παροδικοί και ασήμαντοι είστε. Κι εσείς κι εμείς και οι άλλοι. Μόνο να κοροϊδεύετε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί εμας ξέρετε..
Στον διάλο να πάτε.Αμε.

Γυναίκες

2007-03-26T07:50:00.000-07:00

Μου ήρθε κι εμένα η ιστορία με τις 7 λέξεις από την Δέσποινα (και πάλι!). Εγώ πάντως χαίρομαι γιατί η καλή φίλη Δέσποινα με βάζει στη διαδικασία να γράφω καμιά φορά.Σ'ευχαριστώ!:P

οι λέξεις είναι οι εξής:αλυσίδα, τρενο, φυλλωσιά, άρνηση, εύπιστος, μπλε, αγγιναρα.
Κι εδώ είναι το αποτέλεσμα...

"Του ήρθε να γίνει μπάτσος! Μα είναι δυνατόν?Ο γιος μου να γίνει μπάτσος? Με όλη αυτή την ανατροφή που του έδωσα? Και όλες αυτές οι ιστορίες που του διηγήθηκα για όταν ήμουν 19-20 χρόνων, που έτρεχα από διαδήλωση σε διαδήλωση, για το ξύλο που είχα φάει για όλα αυτά που πίστευα, καμία αίσθηση δεν του έκαναν? Και θέλει ποιός,ο γιος μου, να γίνει μπάτσος. Και να πω οτι είναι κανένας άγριος τύπος που θέλει να δείρει. Ένα νιανιαρο είναι που μια σφαλιάρα να του δώσεις θα βάλει τα κλάματα, ένα φου να του κάνεις του μαλακισμένου, θα πέσει κάτω. Φοράει κι εκείνη την αλυσίδα στον λαιμό με τον σταυρό για να τον φυλάει είπε η γιαγια του η σκατόγρια. Και αναρωτιέμαι από που όλες αυτές οι καταβολές... από την πεθερά μου την μπαμπόγρια βέβαια! Μια ζωή κόντρα μου πήγαινε κι έβρισκε ευκαιρία όταν τον έπαιρνε μαζί της στην Κατερίνη με το τρένο όλα αυτά τα σαββατοκύριακα και τις σχολικές διακοπές να του μιλάει με τις ώρες για τον άντρας που ήταν στην χωροφυλακή την περίοδο του εμφυλίου και σκοτώθηκε πάνω στο καθήκον. Τα έλεγε και με τετοιο τρόπο που σε κατάφερνε η άτιμη. Άκουγε το παιδί τα παραφουσκωμένα λόγια της και να τα τώρα! Που να ‘ξερα οτι οι δικές μου ιστορίες θα τον έκαναν να νιώθει ένα απόλυτο τίποτα...Μια ζωή κόντρα στο κατεστημένο και το ίδιο σου το αίμα να σου’ξηγείται έτσι δηλαδή. Θυμάμαι στην ηλικία του μια φορά προσπαθούσαμε να καπνίσουμε ένα τσιγαριλίκι και για να μην μας πάρουν χαμπάρι είχαμε ανέβει στα κλαδιά του δέντρου και προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από τις φυλλωσιές. Ένας μπάτσος, ένας θεος(!) ξέρει πως βρέθηκε εκεί, μας μυρίστηκε και προσπάθησε να μας ψαρώσει. Εμείς από την άλλη αντί να προσπαθήσουμε να το καλύψουμε ότι και να μας ρωτούσε στην άρνηση και στην αντίδραση ήμασταν. Τι κρατάτε στα χεριά σας, τίποτα εμεις -και το τσιγάρο να καίει στο χέρι του Μάρκου- πως είναι τα ονοματά σας Πολύδωρας έλεγα εγώ, Χριστόδουλας έλεγε ο Μάρκος. Έκει αντίδραση (ευτυχώς το τσιγάρο το κανόνισε περίτεχνα το φιλαράκι), μέχρι που μας πήγε μεσα για εξακρίβωση στοιχείων και μειναμε στο κρατητήριο για να μάθουμε...έτσι είχε πει. Τίποτα δεν μας κρατούσε όμως και τώρα έρχεται ο γιος μου να μου πει οτι θέλει να γίνει μπάτσος! Και του έλεγα μην είσαι τόσο εύπιστος με την κάργια τη γριά, τίποτα αυτός, με κοιτούσε απαξιωτικά κι έφευγε. Αλλά να μου πεις γυναίκα αυτή,την πουτανια την έχει, αντράκι άβγαλτο αυτός ότι ήθελε τον έκανε, κι ας ήταν εγγόνι της. Εδώ εμένα είχε καταφέρει μια φορά. Ήξερε οτι είμαι περίεργος με τις διάφορες πρασινάδες στο φαγητό και μια φορά με έκανε να φάω αγγινάρες και τις σιχαίνομαι! Μου είπε οτι είναι μανητάρια από το εξωτερικό δεν φυτρώνουν είπε στην Ελλάδα. Ενθουσιάστηκα εγώ! Πήγε το μυαλό μου στα μανητάρια τα Ολλανδικά! Και τις έφαγα τις αγγινάρες και περίμενα πότε όλα θα γίνουν μπλε! Σκατά η σκατόγρια! Πέθανε και νωρίς ο άντρας της...γιατί οι γυναίκες πούτσο και ξύλο θέλουν φίλε!*"

*κλεμμένο από την ψυχή στο στόμα! ;)

Where is my mind?

2007-02-23T06:52:00.000-08:00

1.
Κ- Νομίζω οτι θυμάμαι το σπίτι που έμενα όταν ήμουν μωρό ακόμα. Θυμάμαι να κάθομαι πάνω στη μαμά και να βάζω την πιπίλα μου στην coca-cola και μετά στο στόμα μου. Κάτσε περίμενε λίγο...Αυτό το έζησα ή νομίζω οτι το έζησα?Δεν μπορεί να το θυμάμαι, ήμουν πολύ μικρη για να το θυμάμαι.Πρέπει να έχω κάνει βίωμα την περιγραφή της μητέρας μου.Τι περιεργο να μην θυμάμαι αν το έχω ζήσει ή όχι.

2.
Α-θυμάσαι τότε στις διακοπές μας στην Σκιάθο?Τότε που είχαμε κάνει τον γύρο του νησιού και ο βαρκάρης την έπεφτε στην Μαρία και της μιλούσε μέσα από μικρόφωνο και ακουγόταν από τα μεγάφωνα να περιγράφει την περιουσία του?Τι γέλιο είχαμε ρίξει!
Κ-Ωχ δεν το θυμάμαι!Για πες?Κάτι πάει να έρθει αλλά...δυσκολεύομαι.
Α-Καλά είναι δυνατόν να το ξέχασες?
Κ-Έλα ντε...τι θλιβερό.

3.
Σ-Δεν μου είπες τι έγινε με το πρακτορείο G.
K-Τι λες ρε...δεν θυμάσαι που σου τα έφερα όλα γραμμένα σε ένα χαρτι?
Σ-Δεν μου έφερες τίποτα!
Κ-Μα τι λες αφού σου το είπα κιολας!Σου το έδειξα και μου είπες οκ.Να λογικά θατο έχεις βάλει στο κλασέρ.Να κοίτα!
Σ- Ωχ ναι...

4.
Κ-Νομίζω οτι αρχιζω και ξεχνώ τα ανέμελα αλλά ουσιώδη για μένα. Αυτά που είπα οτι δεν θα ξεχάσω ποτέ, αυτά που με έκαναν να γελώ και να ξεχνιέμαι.Και θυμάμαι πράγματα που δεν θέλω αλλά πρέπει.Πράγματα που δεν θα θυμόμουν αν δεν ήμουν εδώ.Που πάνε οι αναμνήσεις μου?Θα πρέπει να στέκομαι πιο πολύ σ'αυτό που θέλω να θυμάμαι,θα το κοιτάζω πολύ και θα λέω στον εαυτό μου οτι αυτό θα το θυμάμαι για πάντα.

Τα ...5 μου!

2007-02-23T00:16:00.000-08:00

Να ένας λόγος να γράψω κάτι!Η πρόσκληση για τα 5 από την Δέσποινα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Όταν ήμουν μικρή νόμιζα οτι το γνωστό άσμα του Νταλάρα, που δεν ξέρω ακριβώς τον τίτλο του, έλεγε στο ρεφρέν "Θα σου φύγω στο Χαπί..."

2. Καμιά φορά στον ύπνο μου ροχαλίζω, παραμιλώ, τρίζουν τα δόντια μου και υπνοβατώ.Είμαι επικίνδυνη!Όχι δεν γίνομαι λυκάνθρωπος.

3. Μέχρι τα 12 μου δεν μιλούσα στα αγόρακια γιατί νομιζα οτι δεν είχα κάτι να τους πω, αν και ο πρώτος φίλος που είχα ποτέ ήταν αγόρι. Μετά τα 12, και σταδιακά, άλλαξε τελείως αυτό και έφτασα και στο σημείο να διασκεδάζω με την παρέα τους!Άκου να δεις.

4. Είμαι πεπεισμένη οτι θα πεθάνω από εγκεφαλικό. Και παρεπιπτόντως, είμαι πολύ εξοικειωμένη με την ιδέα του θανάτου.

5. Νομίζω οτι έχω μόνο μια μανία και αυτή ειναι τα βατράχια. Δημιουργήθηκε από μια πολυ έντονη συναισθηματική κατάσταση και τα ζωάκια αυτά ήταν το μοναδικό πράγμα που προκαλούσε ηρεμία και γαλήνη.

that's it!

"Τώρα αρχίζω να θυμάμαι"... ΞΣ

2007-01-31T12:37:00.000-08:00

Εκεί που περπατούσα, στα στενά, σκοτεινά, όσο μπορούν να ειναι, δρομάκια της πόλης, σταμάτησα να σκέφτομαι και απλά σήκωσα το κεφάλι ψηλά και κοίταξα τον νυχτερινό ουρανό και ήταν όλα εκεί, φωτεινά όπως πάντα. Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, κρυστάλλινη στα μέσα του Γενάρη, ένα φιλόδοξα ανοιξιάτικο σκηνικό. Και άρχισα να νιώθω τον αέρα να παγώνει το πρόσωπό μου και τα μάτια μου να δακρύζουν. Συνέχιζω να περπατώ στα δρομάκια και τα φώτα από τις κολώνες διαγράφουν την πορεία. Και αρχίζω να μεγαλώνω, νιώθω να γίνομαι Μικρός Πρίγκιπας στον πλανήτη του. Είμαι μεγάλη και μπορώ από ψηλά να θαυμάσω τα καλλιτεχνήματα του κόσμου. Και χωρίς να το καταλάβω μικραίνω και πάλι αλλά τα πόδια μου δεν αγγίζουν πια το έδαφος. Αιωρούμαι...ναι! Οι πόλεις φωτισμένες φαίνονται από ψηλά σαν παιχνίδια, λαμπιόνια χυμένα άλλωτε ακατάστατα και άλλωτε τακτικά. Σκιές δημιουργούν εικόνες και η φαντασία ξυπνά, μιας και όλα κρύβονται μες στη νύχτα τόσο επιδέξια. Και να που κινούμαι πιο γρήγορα τώρα και τρέχω προς την ανατολή και το φως που ξεπροβάλλει από τον ορίζοντα είναι τόσο έντονο και σαν να θέλει να μου χαρίσει την πιο όμορφη αυγή αρχίζει να αλλάζει χρώματα τόσο γρήγορα που περιπλέκονται μεταξύ τους, αλλά πάλι περίτεχνα λες και είναι δημιούργημα κάποιου ζωγράφου. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από τον ορίζοντα. Και ξαφνικά ο ήλιος είναι στο κέντρο και η εποχή είναι καλοκαίρι και θέλω να δροσιστώ. Από εκεί ψηλά λοιπόν ρίχνω μια βουτιά στα πιο όμορφα νερά και φτάνω βαθιά, τόσο βαθιά που τα νερά σκουραίνουν. Ανοίγω τα μάτια και απολαμβάνω αυτήν την απίστευτη αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει το νερό. Και αυτή η αργή κίνηση του σώματος μέσα του και η αίσθηση που αφήνει το άγγιγμα του...δεν είναι πολύ ερωτικό?Αναρωτιέμαι...και βγαίνω στην επιφάνεια αργά αργά και απελευθερωμένη απ'όλα, μ'ένα χαμόγελο στο στόμα...καθαρή πια!

Ευχές!

2006-12-28T01:35:00.000-08:00

Λοιπόν μέρες που 'ναι ας κάνω μια εμφάνιση!Ήρθα να δώσω τις ευχές μου για τις ημέρες αυτές και την πιο σημαντική και ελπιδοφόρα ευχή που την περιμένουμε, ή τουλάχιστον εγώ, σαν μια νεα αρχή, σαν το κλείσιμο ενος κύκλου και την αρχή σχηματισμού ενός άλλου, νέου, φρέσκου,με αίσθηση αισιοδοξίας. Καλή χρονιά λοιπόν!Ας γίνουν τα άσχημα τις περασμένης χρονιάς μαθήματα για τη νεα, και η νέα χρόνια να ειναι η απαρχή μιας εξελιξής των όμορφων της προηγούνενης χρονιάς. Και για να θυμηθώ τα νιάτα μου τα γεμάτα αισιοδοξία και αφέλεια, εύχομαι να καλυτερεύσουν τα πράγματα κοινωνικά και προσωπικά, να λιγοστέψουν τα ασχημα που συμβαίνουν σ'αυτον τον κόσμο και σαν θαύμα να βλέπουμε γύρω μας πιο χαρούμενες φάτσες και λιγότερη εκματάλλευση.Αυτά!

Μια πολύ καλή χρονιά σε όλους!

υγ. Τους χαιρετισμούς μου σε όσους δεν εχω απαντήσει σε προηγούμενο ποστ...

Η μετά το ταξίδι κατάθλιψη

2006-12-01T03:17:00.000-08:00

Ήμουν στο Αμστερνταμ τη προηγούμενη βδομάδα. Όταν γύρισα για 2 μέρες ήμουν αλλού, ήμουν εκεί. Και σκέφτηκα ότι όταν είσαι εργαζόμενο παιδί ή δεν πρέπει να πηγαίνεις ποτέ διακοπές ή δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Αποφάσισα οτι δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Καθότι όπως έχει πει και κάποιος, του οποίου το όνομα μου διαφευγει, αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε. Σοφή κουβέντα, την οποία αξιοποιώ και διευρύνω την σκέψη μου σ’αυτό το θέμα, διότι με το λίγο μυαλό που διαθέτω, κάνω και σκέψεις κάποιες φορές, αμέ.

Το κοινωνικό μας σύστημα, παγκοσμίως θα έλεγα, στηρίζεται καθαρά στην οικονομία της κάθε κοινωνίας. Με αποτέλεσμα την υποτιθέμενη ή μη εκπαίδευση-κατάρτιση του κάθε νέου μέλους έτσι ώστε να είναι ικανό να ανταποκριθεί σε αυτόν το κοινωνικό σκοπό. Να λειτουργεί το οικονομικό σύστημα ομαλώς και όλοι να ειναι ικανοποιημένοι. Να είναι ικανοποιημένοι οι εργοδότες και να είναι ικανοποιημένοι και οι εγαζόμενοι, γιατί όλοι παίρνουν χρήματα και μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες και αλλά και τις ψεύτικες ανάγκες τους. Όλα τα απαραίτητα για να είμαστε σωστοί και αξιοπρεπείς πολίτες αυτής της κοινωνίας. Κι έτσι λοιπόν..χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Χάνουμε την δημιουργικότητα, την κοινωνικότητα μας, την χαρά μας από μικρά πράγματα της ζωής μας. Και όλο είμαστε σε μια αναζήτηση του τι μας φταίει και δεν είμαστε ευτυχισμένοι, και όλο μας τρώει το συνεχές άγχος που μας δημιουργεί η δουλειά, το πως θα ανταποκριθούμε στα έξοδα μας και το πως θα ζήσουν τα παιδιά μας σε αυτον τον κόσμο που πάει κατά διαόλου κοκ. Και επίσης η καθημερινή διασκέδαση μας και η φυγή μας από την δυσάρεστη πραγματικότητα είναι βεβαίως η τηλεόραση, η οποία με μεγάλη επιτυχία μας αποπροσανατολίζει, μας τρομοκρατεί, μας ενημερώνει κατα βάση για κακώς κείμενα, μας δημιουργεί νέες ανάγκες, μας βρίσκει λύση για τα οικονομικά μας προβλήματα και μας προβάλει τις ζωές άλλων ανθρώπων οι οποίοι για κάποιον λόγο έχουν λύσει τα προβλήματά τους, χωρίς να κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στην ζωή τους και εσύ ο κακόμοιρος που έχεις πασχίσει τόσο στη ζωή σου και δεν έχεις καταφέρει τίποτα αξιόλογο. Ούτε οι απόγονοι τρίτης γενιάς δεν θα σε θυμούνται.Και όμως όλους αυτούς που ξέρουμε τα πάντα για την ζωή τους και μπορεί απλά να τραγουδούν (τι δύσκολη δουλειά, χρειάζεται κόπος και έχει πολλές ευθύνες, δεν χωράει συζήτηση) και εχουν τόσα χρήματα για να ζήσουν και τα παιδιά των παιδιών τους και ίσως μια ολόκληρη χώρα του κόσμου, τους παρακολουθούμε και τους πληρώνουμε, γιατί βρε αδερφέ λίγες στιγμές έχω κι εγώ να διασκεδάσω, να ξεσπάσω και να ξεφύγω.

Και η κατάθλιψη μετά το ταξίδι πηγάζει και από μια δεύτερη αιτία. Την ποιότητα της καθημερονότητας μας εδω. Στην πόλη και στην χώρα που ζούμε αντί να είμαστε χαρούμενοι και να την απολαμβάνουμε, όλοι και όλα οδηγούν στην καταστροφή και της πιο αμιδρής ατμόσφαιρας που θα μπορούσε να έχει. Και εκνευρίζομαι γιατί οι επισκέψεις μου σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις μου δείχουν ένα πράγμα. Μια ποιότητα καθημερινότητας. Δηλαδή, δεν χάνεις τον ουρανό όταν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης, τα κτίρια είναι γραφικά, οι δρόμοι έχουν πλάτος, τα αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν στο κέντρο της πολης, να προκαλούν ηχορύπανση και κάθε άλλου είδους ρύπανση, εχουν ποδηλατόδρομους(!). Τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς, οι δρόμοι είναι για τον ουρανό, τα κτίρια για την ιστορία, τα πάρκα για την ζωή και η ολόκληρη πόλη για τον πολίτη. Άλλα όταν σχολιάζω τα κακώς κείμενα της χώρας και της πόλης δεν είναι οτι δεν συμπαθώ την χώρα που ζω, το κάνω για να επισημάνω πόσο καλύτερη θα μπορούσε να γίνει. Τάχα παίρνουν αποφάσεις και αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από τη βάση του, κάνουν αυθαίρετες κινήσεις οι οποίες βασικό γνώμονα έχουν το οικονομικό ζήτημα. Ελεος πια! Και επισης θεωρώ οτι η μη υγειής καθημερονότητα οδηγεί σε όλες αυτες τις περίεργες συμπεριφορές που έχουν οι κάτοικοι της πόλης, οι εργαζόμενοι της, οι επισκέπτες της.

Δυστυχώς πήρα ενέργεια αλλά οχι μόνο αυτό από το ταξίδι μου. Η κατάθλιψη μου είναι αναπόφευκτη. Και ναι θα τα παίρνω κάθε φορά...

Τότε

2006-11-10T07:58:00.000-08:00

Αναλογίζομαι αυτά που ακούω από ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία που έχουν ζήσει σε αυτή την πόλη. Και με κάνει να αισθάνομαι μια νοσταλγία και να φτιάχνω εικόνες που δεν έχω δει ποτέ στην πραματικότητα αλλά περίτεχνα δημιουργούνται στο μυαλό μου. Ακούω ιστορίες για μια Αθήνα που μου επιτρέπεται να την φαντάζομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, που οι παλιές αλληνικές ταινίες και οι διάφορες παλιές φωτογραφίες που έχω δει σε λευκώματα, μου έχουν θέσει.

Ακούω ιστορίες για τότε, που λένε οτι για να πας από ένα σημείο σε ένα άλλο τότε περπατούσες σε χωματόδρομους, τα σπίτια ήταν άναρχα και διεσπαρτα κτισμένα στη γύρω περιοχή, δεν υπήρχαν τετράγωνα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και δεν υπάηρχαν πολλά και συχνά μμμ. Ακούω ιστορίες για ανθρώπους φτωχούς που δεν είχαν μέσο μεταφοράς, που δούλευαν πολύ και περισσότερο και που τα σπίτια τους είχαν την τουαλετα έξω από το σπίτι και μια σόμπα πετραλαίου μέσα για να ζεσταθούν. Για ανθρώπους που άφηναν τα παιδιά τους να δουλεύουν από μικρα για να τα βγάζουν πέρα χωρίς να τους ενδιαφέρει η μόρφωση τους ή να εχουν κάποια φιλοδοξία τα ίδια. Για ανθρώπους που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε σπίτια και βίλες πλουσίων, παιδιά του υπηρετικού προσωπικού που έμεναν εκει και απολάμβαναν και αυτοί κάποιο είδος πολυτέλειας. Τρώγοντας σολωμό όταν ο κόσμος πεινούσε ή έχοντας την ευκαιρία μεγαλώνοντας να σπουδάσουν ή να μάθουν ξένες γλώσσες ή να έχουν παραπάνω από δυο αλλαξιες ρούχων και μάλιστα ακριβώ ή να αποκατασταθούν επαγγελματικά αργότερα. Ανθρωπους να μιλούν για τη ζωή τους στον Κολωνό και το Μπουρνάζι ή στο Κολωνάκι και την Γλυφάδα.

Ακούω για μια εποχή που η νυχτερινή Αθήνα είχε πολλή κίνηση και πολλή πολυτέλεια. Και για ανθρώπους που δεν ήξεραν τι θα πει διασκέδαση. Για μια εποχή που η Πλάκα ήταν κακόφημη περιοχή και παραμελημένη (ίσως κάτι ανάλογο της περιοχής του Μεταξουργειου σήμερα), για μια εποχή που του Ψυρρή είχε άλλου είδους θαμώνες απο αυτο που κυκλοφορεί εκεί σήμερα. Για μια εποχή που υπήρχαν εργασίες και δουλειές που είτε δεν τις εφαρμόζει κανείς πια είτε τείνουν να γινουν ιστορία. Για μια εποχή που η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους ήταν φυσιολογική εώς και ανύπαρκτη, που τα φανάρια δεν είχαν εφαρμογή ακόμα στους δρόμους και οι τροχονόμοι είχαν κυρίαρχη θέση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Για μια εποχή που η τεχνολογία ήταν βρέφος και μεγάλωνε με αργούς ρυθμούς. Για μια εποχή που η διαφορά του πλούσιου από τον φτωχό ήταν αισθητή περισσότερο απο τώρα. Για μια εποχή που το κέντρο της Αθήνας είχε ουρανό και όμορφα κτίρια.

Και για όλα αυτα νιώθω μια θλίψη που δεν τα είδα, κι ας ξέρω οτι θα ήταν πολύ δύσκολα τα πραγματα. Έχω την αισθηση οτι υπήρχε μια ατμόσφαιρα που θα μου άρεσε και ας ξέρω οτι μπορεί να μην είχα τα προνομια να την νιώσω. Μια αθωότητα που γοητεύει και ας ήταν σκληροί οι άνθρωποι λογω συνθηκών. Μια άγνοια για τα ασήμαντα γιατί η προσπάθεια διαβίωσης ήταν το σημαντικότερο. Μια γεύση μόνο θα ήθελα.

Η θήκη

2006-09-28T06:04:00.000-07:00

Εχασα την θήκη μου. Δεν δένομαι με αντικείμενα αλλά ο καπνός μου δεν είναι πια ο ίδιος. Και το πιο περίεργο δεν ξέρω που να ψάξω καν. Κάπου έχεις στο νου να ψάξεις όταν χάνεις κάτι...Πχ όταν χάνεις τα κλειδιά σου και είσαι μες στο σπίτι και άνοιξες νωρίτερα ο ίδιος για να μπεις, θα ψάξεις στα δωμάτια του σπιτιού σου. Όταν χάνεις το πορτοφόλι σου και νωρίτερα έχεις αγοράσει πράγματα από το σουπερ μαρκετ, θα ρωτήσεις την κοπέλα στο ταμείο, θα κοιτάξεις στις τσάντες με τα ψώνια, θα κοιτάξεις στο ψυγείο μήπως το έβαλες μαζί με τις τομάτες ή τις μπριζόλες. Αν χάσεις το μυαλό σου θα το αναζητήσεις στις σκέψεις ή τους προβληματισμούς σου ή στο πρόσωπο που σε απασχολει τελευταία.Σε κάποιο σημείο θα είναι. Την θήκη μου που να την ψάξω?Στο ψυγείο, στην ντουλάπα, στον φούρνο δεν το συζητώ..Δεν είναι στο γραφείο, δεν είναι στο σπίτι, δεν θυμάμαι να πήγα σε κάποιο μαγαζι, δεν ήταν στην τσαντα όταν την άνοιξα να καπνίσω περιμένοντας στον σταθμό λεωφορείων της Πάτρας φεύγοντας για διακοπές. Ούτε ενα χρόνο δεν κλείσαμε μαζί.

Music

2006-08-10T01:26:00.000-07:00

Πρώτη κίνηση όταν θα μπω στο δωμάτιο μου ειναι να βάλω μουσική. Καποιες φορές θα θέλω να ακούσω κάτι συγκεκριμένο, θα πιάσω το cd η θα κάνω μια λίστα στο pc με κομμάτια αγαπημένα. Άλλες φορές θα βάλω τον σταθμό για να παίξει ό,τι έχει διάθεση. Συνήθως ακούω ξένη μουσική. Πολλές φορές δεν με απασχολούν οι στίχοι. Μου αρκεί η μελωδία να μου φτιάξει τη διάθεση. Θεωρώ τη μουσική από τα πιο όμορφα δημιουργήματα του ανθρώπου. Από τα πράγματα που θέλω να με συντροφεύουν ό,τι και αν κάνω. Από το να με νανουρίζουν μέχρι να με εμπνέουν. Όταν δε πρωτακούω ένα κομματι που μ’αρέσει πολύ είμαι ικανή να το ακούσω τόσες πολλές απανοτά φορές για να το εμπεδώσω, να το ρουφήξω, να το νιώσω παντού μέσα μου. Μ’αρέσουν διάφοροι ήχοι. Από σκληρές μέχρι ηλεκτρονικές μουσικές.

* Θυμάμαι όταν είχα παρει, από τις λίγες φορές στη ζωή μου,τρολλευ από τη στάση Πανεπιστήμιο πριν 4-5χρόνια για να πάω στο Περιστέρι και μπαίνοντας ήταν σαν να μπήκα σε άλλο κόσμο. Επαιζε από τα ηχεία του Αλεξίου (τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα τανγκο..).Μου φάνηκε τόσο όμορφο ως γεγονός και σκεφτόμουν τι ωραία να είσαι μέσα σε ένα από τα μέσα μεταφοράς, κατά τα αλλα πανικού, και να σου φτιάχνει τη διάθεση η μουσικούλα. Βέβαια δεν συνάντησα ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο. Και όσες φορές ετυχε να βρεθώ σε κάποιο μμμ και να ακούγεται μουσική ήταν από το τρανζίστορ του οδηγού με κάποια σκυλιά να γαβγίζουν από μέσα..στη καλύτερη περίπτωση. Και να που από ένα σημείο και ύστερα άρχισα να είμαι θαμώνας του μετρό. Όποτε έπρεπε να μετακινηθώ προς το κέντρο της πόλης αυτό ήταν πλέον το μέσο μου...κι εκεί δεν υπάρχει καμια ελπίδα για ήχους ευχάριστους. Ο ήχος της ταχύτητας μες στο τούνελ τα καλύπτει όλα. Αλλα η τεχνολογία προχωρα και απαραίτητος σύντροφος σε αυτά τα κοντινα μου ταξίδια είναι πλέον η μοντέρνα έκδοση του walkman. Καλά ακουστικά και είμαι στον κόσμο μου. Δεν με νοιάζει καθόλου που είμαι στον κόσμο μου. Άλλωστε η καθημερινή μεταφορά μου δεν με προδιαθέτει για να είμαι ενεργό μέλος της μικρής κοινωνίας των επιβατών. Μάλιστα βλέπω πιο συμπαθητικές φάτσες γύρω και μάλλον και η δική μου είναι πιο συμπαθητική ακούγοντας όμορφες μουσικές.

* Γυμνάσιο τελευταία χρονιά, τελευταίοι μήνες. Είχαμε το λεγόμενο «Πολιτιστικό Διήμερο» (για μένα δεν έπρεπε να είναι ένα διήμερο αλλά μια καθημερινότητα). Όλοι προετοίμαζαν μια εργασία διαφορετική από ότι είχαμε μάθει. Μεσα στα πλαίσια αυτού του διημέρου είχαμε και μουσικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις κλπ. Πριν το προγραμματισμένο διήμερο όλες οι προετοιμασίες γίνονταν αναμεσα στα μαθήματα και γενικά υπήρχε μια ανεμελιά στην ατμόσφαιρα. Και μέσα σε όλα αυτά, όταν χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα ακουγόταν και μουσική από τα ηχεία του σχολείου. Μουσική που έβαζε συμμαθητης μου. Για μένα μετμορφωνονταν τα πάντα. Ο χώρος, οι καθηγητές, οι συμμαθητές, ο σκοπός μου εκεί. Απίθανες μέρες! Αλλά λίγες.

* Το ίδιο συνέβαινε και στο ΑΠΘ όταν είχε προγραμματιστεί κάποια συναυλία απογευμα στον υπαίθριο χώρο πίσω από τη σχολή μου. Να κάνεις μάθημα και να ακούς μουσικές παντού. Και ύστερα εξω στα γρασίδια να ξεφεύγεις. Να είναι άνοιξη, ο καιρός ιδανικός, οι λεύκες να οργιάζουν και να δημιουργούν μια παραμυθένια ατμόσφαιρα μαζί με τους ήχους και εγώ να είμαι εκεί. Είναι ό,τι καλύτερο έχω να θυμάμαι από το πανεπιστήμιο, απ’όλο το πανεπιστήμιο.

* Σαββατοκύριακα στο «πατρικό μου» ξυπνούσα παντα τελευταία. Σαν να περίμενα κάθε φορά να ξυπνήσω με συγκεκριμένο τρόπο. Όλος ο κόσμος εκεί. Και όταν για καλή μου τύχει ξυπνούσε ο αδερφός μου πριν από μένα πήγαινε στο σαλόνι έβαζε τον σταθμό δυνάμωνε και λίγο παραπάνω κι εγώ ξυπνούσα μέσα στους ήχους. Όταν δε επαιζε και κανένα κομμάτι που με τρέλαινε χοροπηδούσα σαν το κατσίκι, με την τσίμπλα στο μάτι. Κάπως έτσι κοιμόμουν κιόλας. Το ραδιόφωνο να παίζει μέχρι το πρωί και να ξυπνάω ξημερώματα και να πετυχαίνω καμια κομματάρα και να ξανακοιμάμαι ευτυχισμένη! Ασε που πολλές φορές σηκωνόμουν με κάποιο κομμάτι στο μυαλό χωρίς να ξέρω πως μου έχει κολλήσει.

* Πως είναι δυνατόν τις εντονότερες στιγμες μου να τις συνοδεύουν μουσικές?όλες όμως?

* Μακάρι να μπορούσα να φτιάξω το soundtrack της ζωής μου κάποτε.

* Αλλά μου φαίνεται οτι και τα λόγια είναι πολύ λίγα..

Ανόητοι άνθρωποι

2006-08-01T12:43:00.000-07:00

Καθόμουν την περασμένη Δευτέρα σε ενα καφενείο τυπου κοντά στον πιο όμορφο πεζόδρομο της πόλης, στην Αδριανου από Μοναστηράκι προς Θησείο, ο δρόμος που πάει παράλληλα με τις γραμμες του ηλεκτρικού. Είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους και στα μαγαζιά τριγύρω εκείνη την ώρα και κόσμος παντού, όσος ακριβώς χρειαζόταν. Όλα ήταν όμορφα και πόσο μάλλον όταν αναμεσα στις φωνές του κόσμου ακουσα να μιλούν τα τζιτζικια. Μια όμορφη ατμόσφαιρα. Και όμως δεν ήμουν χαρούμενη. Γιατί όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο συνεχώς με κάνουν να υποβαθμίζω τη ζωή μου. Αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα. Απλά ακούω και εκνευρίζομαι.

Σκέφτομαι παιδικά πράγματα...γιατι γαμώ την πουτάνα μου να μην αρνείται ο καθένας να πιασει όπλο με όποια μορφη?Γιατί να καταστρέφονται ξαφνικά και τόσο αβίαστα οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων.Νιώθω αηδία.Νιώθω τον παραλογισμό σε όλα τα επίπεδα. Μια κουβέντα, μια απληστία ή αχαριστία, ή μια ματαιοδοξία μπορεί να οδηγήσει τόσο άνετα στην καταστροφή του πολυτιμότερου αγαθού του ανθρώπου, τη ζωή του.

Για μένα ο καθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και είναι το μεγαλείο του αυτό!Και οι ηλίθιοι όλο απαιτούν και επιδιώκουν ανόητα πράγματα. Λες κι εχει κανένα νόημα όλο αυτό. Λειτούργουν λες και όλα αυτά που θα αποκτήσουν θα τα πάρουν στον τάφο τους. Πόσο μπορεί να ζήσει καποιος...70 χρόνια?Αυτό είναι δεν εχει άλλο!Και μια ζωή πασχίζουν να γίνουν θεοί!Και όλα αυτά τα ωραία που μας δημιουργούν τις ανασφάλειες και τον φόβο γιατί?Για να είμαστε πιόνια τους και να μας κατευθύνουν για ποιον ακριβώς λόγο?Μαθαίνουμε να ζούμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και να μην είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι και σίγουροι γι'αυτα που έχουμε, και μια ωραία μερα να διαλυθούν όλα μπροστα στα ματια μας. Τι ανοησία!Αντι να αντιληφθούμε το μεγαλείο του τίποτα μας και να είμαστε άνθρωποι. Και όταν λέω τίποτα εννοώ το ότι δεν έχουμε διάρκεια, δεν θα μας θυμάται κανείς σε μερικά χρόνια, είμαστε το τώρα και γι'αυτούς που είναι τώρα. Και θα πρέπει να προσφέρουμε τον καλύτερο μας εαυτό σ'αυτούς που είναι γύρω μας. Και την καλύτερη γνώση γι'αυτούς που θα έρθουν...και ας μην μας θυμούνται.Γιατί πολύ απλά δεν είμαστε θεοί, δεν πρέπει να είμαστε και δεν χρειάζεται να γίνουμε!

Ανόητοι άνθρωποι.

Φοβιες

2006-06-07T07:51:00.001-07:00

Ενα πράγμα μπορώ να πω με σιγουριά οτι φοβόμουν. Μην σκοτωθώ όταν έτρεχα είτε στα κατσάβραχα είτε στο ίσωμα..Ήμουν πολύ δυσκίνητο παιδί και μπορούσα ανα πάσα στιγμή να σαβουριαστώ με ένα τραύμα που, ευτυχώς, στην χειρότερη περίπτωση θα ήταν ένα διάστρεμα. Κατι άλλο που φοβόμουν μάλλον ήταν να κοιμάμαι στο σκοτάδι αν και δεν είμαι πολύ σίγουρη γι’αυτό.Κοιμόμουν πάντα με ένα λαμπάκι να καίει. Δεν ξέρω από που την είχα κολλήσει αυτή τη συνήθεια. Όλα τελειώσαν με το λαμπάκι όταν κατα τη διαρκεια μιας νύχτας κάηκε και η μαμά ξύπνησε από τις κραυγές απελπισίας μου μες στον ύπνο μου. Έβλεπα εφιάλτη οτι με είχαν κλείσει σε ένα σκοτεινό πελώριο δωμάτιο από σίδερο κι εγώ χτυπούσα με δύναμη τις πόρτες να μου ανοίξουν, στην πραγματικότητα είχα γονατίσει και χτυπούσα τον τoίχο ουρλιάζοντας. Αυτό ήταν. Ζήτησα από την μαμά να μην ξανά φωτίσω το δωμάτιο κατά τη διάρκεια του υπνου μου. Δεν έχω καταλάβει ακόμα την σχέση μου με το λαμπάκι.

Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούσα οτι δεν είχα φοβίες σε πολλά θέματα. Δεν φοβόμουν να με πάει ο θείος μου βόλτα με τη μηχανή. Δεν φοβόμουν την πρώτη μέρα στο σχολείο(ούτε τις επόμενες), δεν φοβόμουν να μένω μόνη μου, δεν φοβόμουν να καταπιώ μεγάλο χάπι, τα αδέσποτα σκυλιά, να περπατάω μόνη την νύχτα, να γνωρίζω ανθρώπους, να ανοίγομαι, να μένω μόνη σε μια ξένη πόλη, να κοιμάμαι μόνη στο άδειο σπίτι μου, , να γυρνάω μεθυσμένη με ταξί από τα Εξάρχεια από το μπαρ που δούλευα, να αναλάβω μια δουλειά που δεν ήξερα, να μπω σε μια καινούργια άγνωστη για μένα κατάσταση, ούτε καν τον θάνατο(αυτό το συγκεκριμένο το έχω ξεκαθαρισμένο εδώ και καιρό).Δεν φοβόμουν. Μάλλον είμαι λίγο αναίσθητη. Η μάλλον η οικογένεια μου με τον τρόπο της με εμαθε να είμαι ανεξάρτητη. Να στηρίζομαι κατά βάση στον εαυτό μου.

Και τώρα στα 27 φοβάμαι. Φοβάμαι οτι δεν θα ανταπεξέλθω στις απιτήσεις της δουλειάς μου. Και δεν το περίμενα ποτέ οτι κάτι τέτοιο θα μου συνέβαινε . Μπορώ να ηρεμώ όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου κάπου μακρυά απ’όλα αυτά. Είμαι σχεδόν σίγουρη οτι αυτή η γυναίκα και η καθημερίνη 8ωρη επαφή μαζί της και ας μην ανταλλάσουμε κουβεντα κάποιες (πολλές) μέρες με εχει φέρει σε αυτό το σημείο. Ποτέ δεν φοβόμουν το άγνωστο και τώρα εδώ συγκεκριμένα στο χώρο της δουλειάς μου το φοβάμαι. Το φοβάμαι γιατί ενώ περίμενα να το μάθω δεν μου αποκαλύφθηκε ποτέ. Νιώθω μια ακαταστασία μέσα μου σε αυτόν τον τομέα.Ότι 2 χρόνια τώρα το τοπίο για μένα μένει πάνω κάτω το ίδιο. Λιγα πράγματα έχουν μπει στη θέση τους και τα περισσότερα είναι αφημένα εδώ κι εκεί.Μερικά ούτε κάν ξέρω τι δουλειά έχουν εδώ.

Μια μικρή ανόητη που ανακαλύπτει τον κόσμο.

10 χρόνια

2006-05-25T14:28:00.000-07:00

Εχθές πήγα 10 χρόνια πίσω (πως πέρασαν ούτε που κατάλαβα!). ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ολέ!Βγήκα με την φίλη Τζένη βου και πήραμε εισητήρια για δυο συναυλίες. Μεγάλος ενθουσιασμός!Αφού καναμε την βόλτα πήγαμε σε ενα καφέ στα τριγύρω μέρη. Η τζένη βου λέει πάντα:"Μπορώ να βγω μαζί σας μια φορά απόγευμα και να μην πιω αλκοόλ?".Εχθές εκείνη το πρότεινε. Το μαγαζί ήταν γεμάτο με πελάτες-φοιτητές. Πρώτο γύρισμα του χρόνου 5 περίπου χρόνια πίσω.Αφού τα είπαμε και τα ήπιαμε επιστροφή. Το δεύτερο γύρισμα ήταν αργά το βράδυ όταν γυρνούσα σπίτι και στα παγκάκια σ'εναν πεζόδρομο της γειτονιάς καθόταν μια παρέα παιδιών-μαθητών λυκείου. Και σε συνδυασμό με την όμορφη βραδιά πήγα πίσω 10 χρόνια όταν έδινα πανελλήνιες.

Δεν ήμουν ποτέ παιδί-μαθήτρια που διάβαζε πολύ.Και γιατί να ήμουν στις πανελλήνιες? Διάβαζα ακρίβως μέχρι εκεί που αντεχα.Ξενύχτια και τέτοιες υπερβολες δεν ήταν για μένα. Πάντα μετά από μια φορτωμένη μέρα συναντιόμασταν με τους συνοδοιπόρους στη δική μας πλατεία και χαζολογούσαμε για να ξεφύγουμε κάπως. Όμορφες βραδιές.Στις πολύ δύσκολες μέρες, όταν πλησίαζαν απειλητικά οι εξετάσεις κι εγώ καθόμουν μόνη στο δωμάτιο διαβάζοντας δυνατά την ιστορία δεσμης και εχοντας την αίσθηση οτι είμαι μια τρελή που μιλάει μόνη της, έβγαινα στο μπαλκόνι για να νιώσω την αίσθηση του εισερχόμενου καλοκαιριού. Εμενα εκεί για μερικά λεπτά για να αποτυπώσω όσο το δυνατόν περισσότερα από τα βράδια αυτά κι έλεγα μέσα μου, υπομονή και σε λίγο καιρό θα τις έχεις άφθονες αυτές τις βραδιές.

Αν και δεν πιέστηκα τότε ιδιαίτερα, δεν μπορούσα να παρασυρθώ από τον όμορφο καιρό και αυτό από μόνο του είναι καταπιεστικό. Και αυτό ακριβώς εκανε ακόμα μεγαλύτερη τη διάθεση να αφομοιωθώ στην ατμόσφαιρα του κάθε βραδιού. Γυρνώντας πίσω σε εκείνη την περίοδο έχω όμορφη αίσθηση...και ας ήταν και οι πανελλήνιες στη μέση.

ps.Αυτές τις μέρες εχω κουραστεί πραγματικά πολύ και ο καιρός είναι ένας καλός σύμμαχος αν και μπορεί να γίνει υπερβολικός.

Σκόρπιες σκέψεις

2006-05-14T09:04:00.000-07:00

1.Ερχόμουν στο σπίτι από την εθνική οδό με το φως το απογευματινό να φωτίζει τις περιοχές τριγύρω. Τίποτα εντυπωσιακό στην πόλη από μακριά. Το μόνο που έβλεπα μια ασπρίλα να απλώνεται στην λακούβα που σχηματίζουν τα τριγύρω καραφλά βουνά. Κτίρια-τσιμέντα να είναι ακατάστατα βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ψηλά και άχαρα χωρίς ίχνος καλαισθησίας. Και ίσως μόνο τεχνικά να προσφέρουν ικανοποίηση. Το φως στην εθνική όδο αυτή την απογευματινή ώρα ήταν όμορφο. Πλούσιο και καθαρό. Το μάτι ξέφευγε.

2.Στην περιοχή του Μεταξουργείου-Πλ.Κουμονδούρου-Θησείο έχει κάτι δρομάκια που είναι γεμάτα από παραμελημένα σπίτια νεοκλασικού τύπου. Τρελαίνομαι στην θέα τους. Σπίτια που δεν ξέρουν αν ανήκουν κάπου. Σπίτια που θα μπορούσαν να ομορφαίνουν την πόλη μας. Κάποτε ανήκαν κάπου και είμαι σίγουρη ότι ήταν καλοδιατηρημένα και όμορφα. Όταν περνάω από εκείνα τα στενά μου δημιουργείται η διάθεση να φανταστώ πως ήταν στα νιάτα τους και πως ήταν οι άνθρωποι που έμεναν εκεί. Και πηγαίνοντας προς τα πάνω δεν μπορώ να κάνω αλλιώς και το παρόν με γυρίζει πίσω αναγκαστικά ανεβαίνοντας στα σκαλιά της Πλάκας και περπατώντας στην Αρεοπαγίτου.

3.Η Αθήνα είναι όμορφη το βράδυ. Από παντού. Και από την Εθνική και από το μπαλκόνι ενός κτιρίου στο Μεταξουργείο. Την ημέρα όχι.Το βράδυ και οι πιο άσχημες περιοχές έχουν μια γοητεία.

4.Αυτό που μου θα ήθελα να έχω είναι μια οργάνωση που να ξεκινά από το γενικό και να καταλήγει στο ειδικό. Μόνο με αυτή τη φορά και όχι αντίθετα. Να μην έπαιρνα τίποτα ως δεδομένο και να ξεκινούσα από την αρχή.

bla bla bla...

Παράλογο

2006-05-10T02:00:00.000-07:00

Μπορεί να έχει γίνει πλέον τετριμμένο το θέμα αλλά δεν μπορώ να μην ασχολούμαι μαζί του. Η πρώτη μου επαφή με αλλοδαπούς μόνιμους κατοικους Ελλάδος έγινε απί της ουσίας μέσα από την δουλειά μου. Το μεγαλύτερο ποσοστό των συναδέλφων μου είναι μετανάστες. Δεν θα μπω σε θέματα ρατσισμού η μη. Δεν κατηγοριοποιώ ανθρώπους όπως δεν μ’αρέσει να με κατηγοριοποιούν. Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι εχω γνωρίσει αχώνευτους Έλληνες και αχώνευτους αλλοδαπούς..εγώ θα πω οτι εχω γνωρίσει αχώνευτους ανθρώπους.

Καλώς ή κακώς δεν ήταν πρετοιμασμένο το κράτος για την άφιξη τους. Το κακό είναι ότι ύστερα από 15 χρόνια περίπου δεν έχει αλλάξει επί της ουσίας τίποτα.

Για κάποιο λόγο στη δουλειά έχει τύχει να ψιλο-ασχολούμαι με τους εργαζομένους σε θέματα προσλήψεων, αποχωρήσεων, πληροφοριών από την τεχνική πλευρά θα έλεγα. Και ιδιαίτερα στα θέματα των αλλοδαπών εφόσον εκεί βρίσκεται η περισσότερη γραφειοκρατεία.

Έτυχα της μεγάλης αλλαγής! Βέβαια...Όταν πλέον δεν χρειαζόταν να έχουν και άδεια διαμονής και άδεια εργασίας αλλά μια κάρτα, μια βεβαίωση που ήταν δύο σ’ ένα. Στην αρχή μεγάλο μπέρδεμα. Οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ και οι υπάλληλοι του Δήμου μπορούσαν να σε τρελάνουν και να τρελαθούν ταυτόχρονα. Δεν θέλω αυτό το χαρτί, όχι χρειάζομαι και την άδεια εργασίας, οχι δεν την χρειάζεσαι, ναι αλλά μονο με το μπλε μπορώ να σε προσλάβω, όχι πάρε το ροζ, όχι πάρε τον δημο, όχι πάρε τον ΟΑΕΔ...τα νεύρα μου.

Δεν ξέρω τι χρειάζεται ακριβώς για να βγάλει κάποιος άδεια διαμονής. Ξέρω όμως οτι για να την βγάλει κάποιος για εργασία χρειάζεται ανάμεσα σ’άλλα και ένσημα.Ναι αλλά γαι να πιάσει δουλειά κάποιος αλλοδαπός και να αποκτήσει ένσημα χρειάζεται να έχει άδεια διαμονής! Φανταστικό? Τι λέει λοιπόν ο νόμος για να διορθώσει αυτήν την μικρή ανωμαλία που εμφανίζεται? Λέει οτι εφόσον όλα τα άλλα χαρτια είναι ΟΚ και λείπουν τα ένσημα θα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να τα αγοράσει. Βέβαια...περί των 1.500€ παρακαλώ. Όλα λοιπόν τακτοποιήθηκαν!

Αν έχει κάποιος άδεια διαμονής για σπουδές όμως και οι σπουδές τελειώνουν δεν μπορεί να βγάλει νέα άδεια διαμονής για εργασία μέχρι να λήξει η προηγούμενη για σπουδές. Πχ αν έχει βγει η άδεια 10/04 και οι σπουδές λήγουν 30/06 το άτομα αυτό θα πρέπει να περιμένει έναν χρόνο μέχρι τη λήξη της άδειας για να μπορέσει να πιάσει δουλειά. Τι γίνεται λοιπόν σε αυτή την πρείπτωση? Δυο τινά:
1. Ο άτυχος απόφοιτος θα πρέπει να πάρει τα μπογαλάκια και να επιστρέψει στην χώρα του εφόσον δεν μπορεί να έχει χαρτζιλίκι από τους γονείς μεχρι να περάσει ο χρόνος αυτός
2. Ο αποφοιτος να προσληφθεί ημιπαράνομα!(αυτή την λέξη χρησιμοποίησε υπάλληλος του δήμου).

Τι σημαίνει αυτό?Οτι απο την στιγμή που στον ΟΑΕΔ δεν μπορούν να κάνουν την πρόσληψη να μην την κάνουν, αλλά να εγγραφεί κανονικότατα στο ΙΚΑ για να είναι ασφαλισμένος και να έχει ένσημα όταν θα έρθει η ώρα να κάνει τα νέα του χαρτιά..
Δεν είναι καταπληκτικό?

True story

2006-05-07T13:00:00.000-07:00

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 η Μαρία και ο Γιάννης γνωρίστηκαν. Κατά κάποιον τρόπο ήταν συγγενείς (ο θείος της και η ξαδέρφη του είχαν παντρευτεί). Ο μεν ήταν 20 χρόνων κι εκείνη 19. Και άρχισε το ειδύλλιο.Η Μαρία ήταν μεγαλωμένη στο χωριό. Όταν ήρθε όλη η οικογένεια στην Αθήνα για να επισημοποιήσουν τη σχέση τους η Άννα γνώρισε τον Φώτη. Η Άννα ήταν η μικρή αδερφή της Μαρίας και ο Φώτης...ο μικρός αδερφός του Γιάννη. Έρωτας με την πρώτη ματιά! Απ’αυτούς που κοιτάς τον άλλο και για κάποιον λόγο δεν μπορείς να ξεκολλήσεις, που όποια κίνηση και αν κάνεις δεν έχει λογική, που μπορεί να σου πέσουν τα πάντα από τα χέρια με ένα κοίταγμα. Τέτοιο πράγμα ακριβώς!Αυτό ήταν.. η Αννα και ο Φώτης έκαναν τρελή παρέα.16-17 χρόνων ήταν πάνω κάτω και οι δυο. Δεν είχαν φανερώσει τη σχέση τους αλλά μάλλον όλοι είχαν καταλάβει τι γινόταν. Όταν η Μαρία έμαθε για την κατάσταση αυτή το συζήτησε με την αδερφή της και επειδή δεν μπορούσαν να παντρευτούν δυο αδέρφια δυο άλλα αδέρφια, λόγω θρησκευτικών εμποδίων (οι γονείς ιδιαίτερα θρήσκοι κι απο τις δυο πλευρές) έπρεπε να χωρίσει η Άννα τον Φώτη. Κι έτσι έγινε. Η Αννα έφυγε για το χωριό και ο Φώτης πήγε φαντάρος.

Η Άννα παντρεύτηκε ύστερα και έκανε τέσσερα παιδιά. Ο γάμος της δεν ήταν καλός. Ο άντρας της είχε κακιές συνήθειες οι οποίες έφεραν στα όρια της την Άννα όταν εκείνος πήγε να την πνίξει. Με όσο κουράγιο είχε πήρε τα τέσσερα μικρά της παιδιά και έφυγε από το σπίτι. Πήγε στους γονείς της οι οποίοι την βοήθησαν πολύ να συνέλθει και την προστάτευσαν όταν ο άντρας της προσπάθησε να την «πάρει» πίσω. Έζησαν για λίγο μαζί και ύστερα έφυγε. Πήγε σε ένα νησί κι εμεινε με μια άλλη αδερφή της για κάμποσα χρόνια και πλέον απαλλαγμένη απο τον πρώην άντρα της και τις απειλές του ήρθε στην Αθήνα, βρήκε δουλειά, βρήκε σπίτι ύστερα σιγά σιγά το ένα παιδί μετά το άλλο την βοηθούσαν οικονομικά. Όλα πήγαν καλά!

Ο Φώτης όταν γύρισε από το φανταρικό του είχε αποκτήσει πλέον το πρώτο του ανήψι. Δούλεψε σε διάφορες δουλειές, απέκτησε πολλές μηχανές, είχε πολλες γκόμενες και δεν δεσμεύτηκε ποτέ. Ήταν ιδιαίτερα ανεξάρτητος με μόνες πραγματικές αγάπες στη ζωή του τις μηχανές. Η οικογένεια συνέχεια ρωτούσε πότε θα παντρευτεί αλλα ποτέ δεν απαντούσε. Ανά καιρούς μιλούσε οτι μόνο μια γυναίκα είχε ερωτευτεί στη ζωή του αλλά ποτέ δεν ανέφερε κάτι παραπάνω γι’αυτό, ούτε καν το όνομα της.

Πέρασαν περίπου 25 χρόνια απ’όταν η Άννα και ο Φώτης γνωρίστηκαν. Όταν η Άννα ήρθε στην Αθήνα οι δυο τους βλέπονταν μόνο σε συγκεντρώσεις οικογενειακές και γιορτές αλλά μόνο αυτό. Καποτε έρχεται ένα διαζύγιο. Η Μαρία και ο Γιάννης χώρισαν σχεδόν ξαφνικά για τους περισσότερους. Έτσι οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και οι γιορτές δεν βοηθούσαν την Άννα και τον Φώτη να βλέπονται. Ώσπου συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο μια μέρα. Ο Φώτης δεν έχασε ευκαιρία και της πρότεινε να βγούνε. Αυτο ήταν.. από εκείνη τη μέρα ο Φώτης και η Άννα ήταν ζευγάρι. Αποκάλυψαν τα συναισθήματα τους που για όλα αυτά τα χρόνια ήταν αμοιβαία και κανείς δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Έχουν περάσει 5 χρόνια από την στιγμή που ξεκίνησε η σχέση τους και μάλιστα παντρεύτηκαν. Ήταν πολύ περίεργο για όλους που ξαναγίνονταν συγγενείς. Μπορεί να μην είναι πλέον τόσο ρομαντικό αφού η καθημερινότητα και τα προβλήματα έχουν την τάση να τα ισοπεδώνουν όλα αλλά είναι όμορφο το να ακούς οτι ο Φώτης ξυπνάει μες στον ύπνο του και ψιθυρίζει στην Άννα οτι την αγαπά ακομα και σήμερα.