Δεν θέλω αλλο πια να με θεωρείτε ηλίθια. Θέλω το αυτονόητο, να σεβεστε το περιβάλλον μου που είναι και δικό σας, που είστε μέλη αυτού κι εσείς, είστε μέλη της φύσης. Ή μήπως δεν είστε? Μπορείτε να σκεφτείτε για λίγο? Μπορείτε μα κάνετε επιτέλους το αυτονόητο. Δεν με νοιάζει να τρέξετε να επανορθώσετε. Δεν μου λέει τίποτα αυτό, το τι θα κάνετε από δω και ύστερα για το συγκεκριμένο θέμα. Μπορείτε να σταματήσετε τις γραφειοκρατίες και όλες αυτές τις μαλακίες που σας αποδιοργανώνουν και σας κανουν να φαίνεστε και να φέρεστε σαν ηλίθιοι. Έκτος αν δεν μπορείτε, αν είστε ανίκανοι να μπορέσετε να ανταπεξέλθετε στην ευθύνη της θέσης που κατέχετε. Μπορείτε επιτέλους να μάθετε να οργανώνεστε και να συνεννοείστε?Αυτά με απασχολούν εμενα, όχι τι θα τρέξετε να προλάβετε. Να υπάρξουν ειδικευμένοι άνθρωποι σε αυτές τις θέσεις και στις ευθύνες, που μπορούν να διατηρήσουν σε αξιοπρεπές σημείο το επίπεδο τις κάθε υπηρεσίας. Ανθρώπους υπεύθυνους, που να φαίνονται και να μην κρύβονται πίσω από την μονιμότητα της δημόσιας θεσούλας τους. Είναι κακό που θέλω να υπάρχουν άνθρωποι και οργανισμοί που να μην εχουν καμια σχέση με τα κωλοκόμματα σας?Που να πρέπει να λογοδοτούν στους πολίτες και όχι στα μούτρα σας. Μπορείτε να δημιουργήσετε επιτέλους τις βάσεις για μια σωστή παιδεία? Για τη δημιουργία μια κοινωνικής, ανθρωπιστικής, οικολογικής και δεν ξέρω εγω ποιας άλλης συνείδησης. Και αν δεν μπορείτε εσείς, μπορείτε κάλλιστα να βρείτε άλλους ειδικούς ανθρώπους χωρίς συμφέροντα και μαλακίες να την οργανώσουν. Αμέ! Είμαι σίγουρη οτι υπάρχουν. Γιατί αν δεν ξεκινήσετε από κει τα σκατά και η σαπίλα και όλη αυτή η μαλακία που υπάρχει και διατηρείται σ'αυτή την χώρα θα εξαπλωθεί τόσο που χαθούν τα πάντα και μια μπόχα θα κυριαρχεί, έχει αρχίσει να μυρίζει άσχημα χρόνια τώρα...κρίμα είναι, δεν νομίζετε?ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΣΑΣ! Βαρέθηκα να σας βλέπω να στέκεστε εκει και να νιώθετε τόσο σημαντικοί. Ανεύθυνοι και αδιάφοροι, παροδικοί και ασήμαντοι είστε. Κι εσείς κι εμείς και οι άλλοι. Μόνο να κοροϊδεύετε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί εμας ξέρετε..
Στον διάλο να πάτε.Αμε.

Μου ήρθε κι εμένα η ιστορία με τις 7 λέξεις από την Δέσποινα (και πάλι!). Εγώ πάντως χαίρομαι γιατί η καλή φίλη Δέσποινα με βάζει στη διαδικασία να γράφω καμιά φορά.Σ'ευχαριστώ!:P

οι λέξεις είναι οι εξής:αλυσίδα, τρενο, φυλλωσιά, άρνηση, εύπιστος, μπλε, αγγιναρα.
Κι εδώ είναι το αποτέλεσμα...

"Του ήρθε να γίνει μπάτσος! Μα είναι δυνατόν?Ο γιος μου να γίνει μπάτσος? Με όλη αυτή την ανατροφή που του έδωσα? Και όλες αυτές οι ιστορίες που του διηγήθηκα για όταν ήμουν 19-20 χρόνων, που έτρεχα από διαδήλωση σε διαδήλωση, για το ξύλο που είχα φάει για όλα αυτά που πίστευα, καμία αίσθηση δεν του έκαναν? Και θέλει ποιός,ο γιος μου, να γίνει μπάτσος. Και να πω οτι είναι κανένας άγριος τύπος που θέλει να δείρει. Ένα νιανιαρο είναι που μια σφαλιάρα να του δώσεις θα βάλει τα κλάματα, ένα φου να του κάνεις του μαλακισμένου, θα πέσει κάτω. Φοράει κι εκείνη την αλυσίδα στον λαιμό με τον σταυρό για να τον φυλάει είπε η γιαγια του η σκατόγρια. Και αναρωτιέμαι από που όλες αυτές οι καταβολές... από την πεθερά μου την μπαμπόγρια βέβαια! Μια ζωή κόντρα μου πήγαινε κι έβρισκε ευκαιρία όταν τον έπαιρνε μαζί της στην Κατερίνη με το τρένο όλα αυτά τα σαββατοκύριακα και τις σχολικές διακοπές να του μιλάει με τις ώρες για τον άντρας που ήταν στην χωροφυλακή την περίοδο του εμφυλίου και σκοτώθηκε πάνω στο καθήκον. Τα έλεγε και με τετοιο τρόπο που σε κατάφερνε η άτιμη. Άκουγε το παιδί τα παραφουσκωμένα λόγια της και να τα τώρα! Που να ‘ξερα οτι οι δικές μου ιστορίες θα τον έκαναν να νιώθει ένα απόλυτο τίποτα...Μια ζωή κόντρα στο κατεστημένο και το ίδιο σου το αίμα να σου’ξηγείται έτσι δηλαδή. Θυμάμαι στην ηλικία του μια φορά προσπαθούσαμε να καπνίσουμε ένα τσιγαριλίκι και για να μην μας πάρουν χαμπάρι είχαμε ανέβει στα κλαδιά του δέντρου και προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από τις φυλλωσιές. Ένας μπάτσος, ένας θεος(!) ξέρει πως βρέθηκε εκεί, μας μυρίστηκε και προσπάθησε να μας ψαρώσει. Εμείς από την άλλη αντί να προσπαθήσουμε να το καλύψουμε ότι και να μας ρωτούσε στην άρνηση και στην αντίδραση ήμασταν. Τι κρατάτε στα χεριά σας, τίποτα εμεις -και το τσιγάρο να καίει στο χέρι του Μάρκου- πως είναι τα ονοματά σας Πολύδωρας έλεγα εγώ, Χριστόδουλας έλεγε ο Μάρκος. Έκει αντίδραση (ευτυχώς το τσιγάρο το κανόνισε περίτεχνα το φιλαράκι), μέχρι που μας πήγε μεσα για εξακρίβωση στοιχείων και μειναμε στο κρατητήριο για να μάθουμε...έτσι είχε πει. Τίποτα δεν μας κρατούσε όμως και τώρα έρχεται ο γιος μου να μου πει οτι θέλει να γίνει μπάτσος! Και του έλεγα μην είσαι τόσο εύπιστος με την κάργια τη γριά, τίποτα αυτός, με κοιτούσε απαξιωτικά κι έφευγε. Αλλά να μου πεις γυναίκα αυτή,την πουτανια την έχει, αντράκι άβγαλτο αυτός ότι ήθελε τον έκανε, κι ας ήταν εγγόνι της. Εδώ εμένα είχε καταφέρει μια φορά. Ήξερε οτι είμαι περίεργος με τις διάφορες πρασινάδες στο φαγητό και μια φορά με έκανε να φάω αγγινάρες και τις σιχαίνομαι! Μου είπε οτι είναι μανητάρια από το εξωτερικό δεν φυτρώνουν είπε στην Ελλάδα. Ενθουσιάστηκα εγώ! Πήγε το μυαλό μου στα μανητάρια τα Ολλανδικά! Και τις έφαγα τις αγγινάρες και περίμενα πότε όλα θα γίνουν μπλε! Σκατά η σκατόγρια! Πέθανε και νωρίς ο άντρας της...γιατί οι γυναίκες πούτσο και ξύλο θέλουν φίλε!*"



*κλεμμένο από την ψυχή στο στόμα! ;)

1.
Κ- Νομίζω οτι θυμάμαι το σπίτι που έμενα όταν ήμουν μωρό ακόμα. Θυμάμαι να κάθομαι πάνω στη μαμά και να βάζω την πιπίλα μου στην coca-cola και μετά στο στόμα μου. Κάτσε περίμενε λίγο...Αυτό το έζησα ή νομίζω οτι το έζησα?Δεν μπορεί να το θυμάμαι, ήμουν πολύ μικρη για να το θυμάμαι.Πρέπει να έχω κάνει βίωμα την περιγραφή της μητέρας μου.Τι περιεργο να μην θυμάμαι αν το έχω ζήσει ή όχι.

2.
Α-θυμάσαι τότε στις διακοπές μας στην Σκιάθο?Τότε που είχαμε κάνει τον γύρο του νησιού και ο βαρκάρης την έπεφτε στην Μαρία και της μιλούσε μέσα από μικρόφωνο και ακουγόταν από τα μεγάφωνα να περιγράφει την περιουσία του?Τι γέλιο είχαμε ρίξει!
Κ-Ωχ δεν το θυμάμαι!Για πες?Κάτι πάει να έρθει αλλά...δυσκολεύομαι.
Α-Καλά είναι δυνατόν να το ξέχασες?
Κ-Έλα ντε...τι θλιβερό.

3.
Σ-Δεν μου είπες τι έγινε με το πρακτορείο G.
K-Τι λες ρε...δεν θυμάσαι που σου τα έφερα όλα γραμμένα σε ένα χαρτι?
Σ-Δεν μου έφερες τίποτα!
Κ-Μα τι λες αφού σου το είπα κιολας!Σου το έδειξα και μου είπες οκ.Να λογικά θατο έχεις βάλει στο κλασέρ.Να κοίτα!
Σ- Ωχ ναι...

4.
Κ-Νομίζω οτι αρχιζω και ξεχνώ τα ανέμελα αλλά ουσιώδη για μένα. Αυτά που είπα οτι δεν θα ξεχάσω ποτέ, αυτά που με έκαναν να γελώ και να ξεχνιέμαι.Και θυμάμαι πράγματα που δεν θέλω αλλά πρέπει.Πράγματα που δεν θα θυμόμουν αν δεν ήμουν εδώ.Που πάνε οι αναμνήσεις μου?Θα πρέπει να στέκομαι πιο πολύ σ'αυτό που θέλω να θυμάμαι,θα το κοιτάζω πολύ και θα λέω στον εαυτό μου οτι αυτό θα το θυμάμαι για πάντα.

Να ένας λόγος να γράψω κάτι!Η πρόσκληση για τα 5 από την Δέσποινα.
Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Όταν ήμουν μικρή νόμιζα οτι το γνωστό άσμα του Νταλάρα, που δεν ξέρω ακριβώς τον τίτλο του, έλεγε στο ρεφρέν "Θα σου φύγω στο Χαπί..."

2. Καμιά φορά στον ύπνο μου ροχαλίζω, παραμιλώ, τρίζουν τα δόντια μου και υπνοβατώ.Είμαι επικίνδυνη!Όχι δεν γίνομαι λυκάνθρωπος.

3. Μέχρι τα 12 μου δεν μιλούσα στα αγόρακια γιατί νομιζα οτι δεν είχα κάτι να τους πω, αν και ο πρώτος φίλος που είχα ποτέ ήταν αγόρι. Μετά τα 12, και σταδιακά, άλλαξε τελείως αυτό και έφτασα και στο σημείο να διασκεδάζω με την παρέα τους!Άκου να δεις.

4. Είμαι πεπεισμένη οτι θα πεθάνω από εγκεφαλικό. Και παρεπιπτόντως, είμαι πολύ εξοικειωμένη με την ιδέα του θανάτου.

5. Νομίζω οτι έχω μόνο μια μανία και αυτή ειναι τα βατράχια. Δημιουργήθηκε από μια πολυ έντονη συναισθηματική κατάσταση και τα ζωάκια αυτά ήταν το μοναδικό πράγμα που προκαλούσε ηρεμία και γαλήνη.

that's it!

Εκεί που περπατούσα, στα στενά, σκοτεινά, όσο μπορούν να ειναι, δρομάκια της πόλης, σταμάτησα να σκέφτομαι και απλά σήκωσα το κεφάλι ψηλά και κοίταξα τον νυχτερινό ουρανό και ήταν όλα εκεί, φωτεινά όπως πάντα. Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, κρυστάλλινη στα μέσα του Γενάρη, ένα φιλόδοξα ανοιξιάτικο σκηνικό. Και άρχισα να νιώθω τον αέρα να παγώνει το πρόσωπό μου και τα μάτια μου να δακρύζουν. Συνέχιζω να περπατώ στα δρομάκια και τα φώτα από τις κολώνες διαγράφουν την πορεία. Και αρχίζω να μεγαλώνω, νιώθω να γίνομαι Μικρός Πρίγκιπας στον πλανήτη του. Είμαι μεγάλη και μπορώ από ψηλά να θαυμάσω τα καλλιτεχνήματα του κόσμου. Και χωρίς να το καταλάβω μικραίνω και πάλι αλλά τα πόδια μου δεν αγγίζουν πια το έδαφος. Αιωρούμαι...ναι! Οι πόλεις φωτισμένες φαίνονται από ψηλά σαν παιχνίδια, λαμπιόνια χυμένα άλλωτε ακατάστατα και άλλωτε τακτικά. Σκιές δημιουργούν εικόνες και η φαντασία ξυπνά, μιας και όλα κρύβονται μες στη νύχτα τόσο επιδέξια. Και να που κινούμαι πιο γρήγορα τώρα και τρέχω προς την ανατολή και το φως που ξεπροβάλλει από τον ορίζοντα είναι τόσο έντονο και σαν να θέλει να μου χαρίσει την πιο όμορφη αυγή αρχίζει να αλλάζει χρώματα τόσο γρήγορα που περιπλέκονται μεταξύ τους, αλλά πάλι περίτεχνα λες και είναι δημιούργημα κάποιου ζωγράφου. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από τον ορίζοντα. Και ξαφνικά ο ήλιος είναι στο κέντρο και η εποχή είναι καλοκαίρι και θέλω να δροσιστώ. Από εκεί ψηλά λοιπόν ρίχνω μια βουτιά στα πιο όμορφα νερά και φτάνω βαθιά, τόσο βαθιά που τα νερά σκουραίνουν. Ανοίγω τα μάτια και απολαμβάνω αυτήν την απίστευτη αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει το νερό. Και αυτή η αργή κίνηση του σώματος μέσα του και η αίσθηση που αφήνει το άγγιγμα του...δεν είναι πολύ ερωτικό?Αναρωτιέμαι...και βγαίνω στην επιφάνεια αργά αργά και απελευθερωμένη απ'όλα, μ'ένα χαμόγελο στο στόμα...καθαρή πια!

Λοιπόν μέρες που 'ναι ας κάνω μια εμφάνιση!Ήρθα να δώσω τις ευχές μου για τις ημέρες αυτές και την πιο σημαντική και ελπιδοφόρα ευχή που την περιμένουμε, ή τουλάχιστον εγώ, σαν μια νεα αρχή, σαν το κλείσιμο ενος κύκλου και την αρχή σχηματισμού ενός άλλου, νέου, φρέσκου,με αίσθηση αισιοδοξίας. Καλή χρονιά λοιπόν!Ας γίνουν τα άσχημα τις περασμένης χρονιάς μαθήματα για τη νεα, και η νέα χρόνια να ειναι η απαρχή μιας εξελιξής των όμορφων της προηγούνενης χρονιάς. Και για να θυμηθώ τα νιάτα μου τα γεμάτα αισιοδοξία και αφέλεια, εύχομαι να καλυτερεύσουν τα πράγματα κοινωνικά και προσωπικά, να λιγοστέψουν τα ασχημα που συμβαίνουν σ'αυτον τον κόσμο και σαν θαύμα να βλέπουμε γύρω μας πιο χαρούμενες φάτσες και λιγότερη εκματάλλευση.Αυτά!

Μια πολύ καλή χρονιά σε όλους!


υγ. Τους χαιρετισμούς μου σε όσους δεν εχω απαντήσει σε προηγούμενο ποστ...

Ήμουν στο Αμστερνταμ τη προηγούμενη βδομάδα. Όταν γύρισα για 2 μέρες ήμουν αλλού, ήμουν εκεί. Και σκέφτηκα ότι όταν είσαι εργαζόμενο παιδί ή δεν πρέπει να πηγαίνεις ποτέ διακοπές ή δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Αποφάσισα οτι δεν πρέπει να δουλεύεις καθόλου. Καθότι όπως έχει πει και κάποιος, του οποίου το όνομα μου διαφευγει, αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε. Σοφή κουβέντα, την οποία αξιοποιώ και διευρύνω την σκέψη μου σ’αυτό το θέμα, διότι με το λίγο μυαλό που διαθέτω, κάνω και σκέψεις κάποιες φορές, αμέ.

Το κοινωνικό μας σύστημα, παγκοσμίως θα έλεγα, στηρίζεται καθαρά στην οικονομία της κάθε κοινωνίας. Με αποτέλεσμα την υποτιθέμενη ή μη εκπαίδευση-κατάρτιση του κάθε νέου μέλους έτσι ώστε να είναι ικανό να ανταποκριθεί σε αυτόν το κοινωνικό σκοπό. Να λειτουργεί το οικονομικό σύστημα ομαλώς και όλοι να ειναι ικανοποιημένοι. Να είναι ικανοποιημένοι οι εργοδότες και να είναι ικανοποιημένοι και οι εγαζόμενοι, γιατί όλοι παίρνουν χρήματα και μπορούν να ικανοποιούν τις ανάγκες και αλλά και τις ψεύτικες ανάγκες τους. Όλα τα απαραίτητα για να είμαστε σωστοί και αξιοπρεπείς πολίτες αυτής της κοινωνίας. Κι έτσι λοιπόν..χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Χάνουμε την δημιουργικότητα, την κοινωνικότητα μας, την χαρά μας από μικρά πράγματα της ζωής μας. Και όλο είμαστε σε μια αναζήτηση του τι μας φταίει και δεν είμαστε ευτυχισμένοι, και όλο μας τρώει το συνεχές άγχος που μας δημιουργεί η δουλειά, το πως θα ανταποκριθούμε στα έξοδα μας και το πως θα ζήσουν τα παιδιά μας σε αυτον τον κόσμο που πάει κατά διαόλου κοκ. Και επίσης η καθημερινή διασκέδαση μας και η φυγή μας από την δυσάρεστη πραγματικότητα είναι βεβαίως η τηλεόραση, η οποία με μεγάλη επιτυχία μας αποπροσανατολίζει, μας τρομοκρατεί, μας ενημερώνει κατα βάση για κακώς κείμενα, μας δημιουργεί νέες ανάγκες, μας βρίσκει λύση για τα οικονομικά μας προβλήματα και μας προβάλει τις ζωές άλλων ανθρώπων οι οποίοι για κάποιον λόγο έχουν λύσει τα προβλήματά τους, χωρίς να κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στην ζωή τους και εσύ ο κακόμοιρος που έχεις πασχίσει τόσο στη ζωή σου και δεν έχεις καταφέρει τίποτα αξιόλογο. Ούτε οι απόγονοι τρίτης γενιάς δεν θα σε θυμούνται.Και όμως όλους αυτούς που ξέρουμε τα πάντα για την ζωή τους και μπορεί απλά να τραγουδούν (τι δύσκολη δουλειά, χρειάζεται κόπος και έχει πολλές ευθύνες, δεν χωράει συζήτηση) και εχουν τόσα χρήματα για να ζήσουν και τα παιδιά των παιδιών τους και ίσως μια ολόκληρη χώρα του κόσμου, τους παρακολουθούμε και τους πληρώνουμε, γιατί βρε αδερφέ λίγες στιγμές έχω κι εγώ να διασκεδάσω, να ξεσπάσω και να ξεφύγω.

Και η κατάθλιψη μετά το ταξίδι πηγάζει και από μια δεύτερη αιτία. Την ποιότητα της καθημερονότητας μας εδω. Στην πόλη και στην χώρα που ζούμε αντί να είμαστε χαρούμενοι και να την απολαμβάνουμε, όλοι και όλα οδηγούν στην καταστροφή και της πιο αμιδρής ατμόσφαιρας που θα μπορούσε να έχει. Και εκνευρίζομαι γιατί οι επισκέψεις μου σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις μου δείχουν ένα πράγμα. Μια ποιότητα καθημερινότητας. Δηλαδή, δεν χάνεις τον ουρανό όταν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης, τα κτίρια είναι γραφικά, οι δρόμοι έχουν πλάτος, τα αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούν στο κέντρο της πολης, να προκαλούν ηχορύπανση και κάθε άλλου είδους ρύπανση, εχουν ποδηλατόδρομους(!). Τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς, οι δρόμοι είναι για τον ουρανό, τα κτίρια για την ιστορία, τα πάρκα για την ζωή και η ολόκληρη πόλη για τον πολίτη. Άλλα όταν σχολιάζω τα κακώς κείμενα της χώρας και της πόλης δεν είναι οτι δεν συμπαθώ την χώρα που ζω, το κάνω για να επισημάνω πόσο καλύτερη θα μπορούσε να γίνει. Τάχα παίρνουν αποφάσεις και αντί να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα από τη βάση του, κάνουν αυθαίρετες κινήσεις οι οποίες βασικό γνώμονα έχουν το οικονομικό ζήτημα. Ελεος πια! Και επισης θεωρώ οτι η μη υγειής καθημερονότητα οδηγεί σε όλες αυτες τις περίεργες συμπεριφορές που έχουν οι κάτοικοι της πόλης, οι εργαζόμενοι της, οι επισκέπτες της.

Δυστυχώς πήρα ενέργεια αλλά οχι μόνο αυτό από το ταξίδι μου. Η κατάθλιψη μου είναι αναπόφευκτη. Και ναι θα τα παίρνω κάθε φορά...

Αναλογίζομαι αυτά που ακούω από ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία που έχουν ζήσει σε αυτή την πόλη. Και με κάνει να αισθάνομαι μια νοσταλγία και να φτιάχνω εικόνες που δεν έχω δει ποτέ στην πραματικότητα αλλά περίτεχνα δημιουργούνται στο μυαλό μου. Ακούω ιστορίες για μια Αθήνα που μου επιτρέπεται να την φαντάζομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, που οι παλιές αλληνικές ταινίες και οι διάφορες παλιές φωτογραφίες που έχω δει σε λευκώματα, μου έχουν θέσει.

Ακούω ιστορίες για τότε, που λένε οτι για να πας από ένα σημείο σε ένα άλλο τότε περπατούσες σε χωματόδρομους, τα σπίτια ήταν άναρχα και διεσπαρτα κτισμένα στη γύρω περιοχή, δεν υπήρχαν τετράγωνα, δεν υπήρχαν πολυκατοικίες, δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και δεν υπάηρχαν πολλά και συχνά μμμ. Ακούω ιστορίες για ανθρώπους φτωχούς που δεν είχαν μέσο μεταφοράς, που δούλευαν πολύ και περισσότερο και που τα σπίτια τους είχαν την τουαλετα έξω από το σπίτι και μια σόμπα πετραλαίου μέσα για να ζεσταθούν. Για ανθρώπους που άφηναν τα παιδιά τους να δουλεύουν από μικρα για να τα βγάζουν πέρα χωρίς να τους ενδιαφέρει η μόρφωση τους ή να εχουν κάποια φιλοδοξία τα ίδια. Για ανθρώπους που είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε σπίτια και βίλες πλουσίων, παιδιά του υπηρετικού προσωπικού που έμεναν εκει και απολάμβαναν και αυτοί κάποιο είδος πολυτέλειας. Τρώγοντας σολωμό όταν ο κόσμος πεινούσε ή έχοντας την ευκαιρία μεγαλώνοντας να σπουδάσουν ή να μάθουν ξένες γλώσσες ή να έχουν παραπάνω από δυο αλλαξιες ρούχων και μάλιστα ακριβώ ή να αποκατασταθούν επαγγελματικά αργότερα. Ανθρωπους να μιλούν για τη ζωή τους στον Κολωνό και το Μπουρνάζι ή στο Κολωνάκι και την Γλυφάδα.

Ακούω για μια εποχή που η νυχτερινή Αθήνα είχε πολλή κίνηση και πολλή πολυτέλεια. Και για ανθρώπους που δεν ήξεραν τι θα πει διασκέδαση. Για μια εποχή που η Πλάκα ήταν κακόφημη περιοχή και παραμελημένη (ίσως κάτι ανάλογο της περιοχής του Μεταξουργειου σήμερα), για μια εποχή που του Ψυρρή είχε άλλου είδους θαμώνες απο αυτο που κυκλοφορεί εκεί σήμερα. Για μια εποχή που υπήρχαν εργασίες και δουλειές που είτε δεν τις εφαρμόζει κανείς πια είτε τείνουν να γινουν ιστορία. Για μια εποχή που η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους ήταν φυσιολογική εώς και ανύπαρκτη, που τα φανάρια δεν είχαν εφαρμογή ακόμα στους δρόμους και οι τροχονόμοι είχαν κυρίαρχη θέση στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Για μια εποχή που η τεχνολογία ήταν βρέφος και μεγάλωνε με αργούς ρυθμούς. Για μια εποχή που η διαφορά του πλούσιου από τον φτωχό ήταν αισθητή περισσότερο απο τώρα. Για μια εποχή που το κέντρο της Αθήνας είχε ουρανό και όμορφα κτίρια.

Και για όλα αυτα νιώθω μια θλίψη που δεν τα είδα, κι ας ξέρω οτι θα ήταν πολύ δύσκολα τα πραγματα. Έχω την αισθηση οτι υπήρχε μια ατμόσφαιρα που θα μου άρεσε και ας ξέρω οτι μπορεί να μην είχα τα προνομια να την νιώσω. Μια αθωότητα που γοητεύει και ας ήταν σκληροί οι άνθρωποι λογω συνθηκών. Μια άγνοια για τα ασήμαντα γιατί η προσπάθεια διαβίωσης ήταν το σημαντικότερο. Μια γεύση μόνο θα ήθελα.