Εχθές πήγα 10 χρόνια πίσω (πως πέρασαν ούτε που κατάλαβα!). ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ολέ!Βγήκα με την φίλη Τζένη βου και πήραμε εισητήρια για δυο συναυλίες. Μεγάλος ενθουσιασμός!Αφού καναμε την βόλτα πήγαμε σε ενα καφέ στα τριγύρω μέρη. Η τζένη βου λέει πάντα:"Μπορώ να βγω μαζί σας μια φορά απόγευμα και να μην πιω αλκοόλ?".Εχθές εκείνη το πρότεινε. Το μαγαζί ήταν γεμάτο με πελάτες-φοιτητές. Πρώτο γύρισμα του χρόνου 5 περίπου χρόνια πίσω.Αφού τα είπαμε και τα ήπιαμε επιστροφή. Το δεύτερο γύρισμα ήταν αργά το βράδυ όταν γυρνούσα σπίτι και στα παγκάκια σ'εναν πεζόδρομο της γειτονιάς καθόταν μια παρέα παιδιών-μαθητών λυκείου. Και σε συνδυασμό με την όμορφη βραδιά πήγα πίσω 10 χρόνια όταν έδινα πανελλήνιες.

Δεν ήμουν ποτέ παιδί-μαθήτρια που διάβαζε πολύ.Και γιατί να ήμουν στις πανελλήνιες? Διάβαζα ακρίβως μέχρι εκεί που αντεχα.Ξενύχτια και τέτοιες υπερβολες δεν ήταν για μένα. Πάντα μετά από μια φορτωμένη μέρα συναντιόμασταν με τους συνοδοιπόρους στη δική μας πλατεία και χαζολογούσαμε για να ξεφύγουμε κάπως. Όμορφες βραδιές.Στις πολύ δύσκολες μέρες, όταν πλησίαζαν απειλητικά οι εξετάσεις κι εγώ καθόμουν μόνη στο δωμάτιο διαβάζοντας δυνατά την ιστορία δεσμης και εχοντας την αίσθηση οτι είμαι μια τρελή που μιλάει μόνη της, έβγαινα στο μπαλκόνι για να νιώσω την αίσθηση του εισερχόμενου καλοκαιριού. Εμενα εκεί για μερικά λεπτά για να αποτυπώσω όσο το δυνατόν περισσότερα από τα βράδια αυτά κι έλεγα μέσα μου, υπομονή και σε λίγο καιρό θα τις έχεις άφθονες αυτές τις βραδιές.

Αν και δεν πιέστηκα τότε ιδιαίτερα, δεν μπορούσα να παρασυρθώ από τον όμορφο καιρό και αυτό από μόνο του είναι καταπιεστικό. Και αυτό ακριβώς εκανε ακόμα μεγαλύτερη τη διάθεση να αφομοιωθώ στην ατμόσφαιρα του κάθε βραδιού. Γυρνώντας πίσω σε εκείνη την περίοδο έχω όμορφη αίσθηση...και ας ήταν και οι πανελλήνιες στη μέση.

ps.Αυτές τις μέρες εχω κουραστεί πραγματικά πολύ και ο καιρός είναι ένας καλός σύμμαχος αν και μπορεί να γίνει υπερβολικός.

1.Ερχόμουν στο σπίτι από την εθνική οδό με το φως το απογευματινό να φωτίζει τις περιοχές τριγύρω. Τίποτα εντυπωσιακό στην πόλη από μακριά. Το μόνο που έβλεπα μια ασπρίλα να απλώνεται στην λακούβα που σχηματίζουν τα τριγύρω καραφλά βουνά. Κτίρια-τσιμέντα να είναι ακατάστατα βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ψηλά και άχαρα χωρίς ίχνος καλαισθησίας. Και ίσως μόνο τεχνικά να προσφέρουν ικανοποίηση. Το φως στην εθνική όδο αυτή την απογευματινή ώρα ήταν όμορφο. Πλούσιο και καθαρό. Το μάτι ξέφευγε.

2.Στην περιοχή του Μεταξουργείου-Πλ.Κουμονδούρου-Θησείο έχει κάτι δρομάκια που είναι γεμάτα από παραμελημένα σπίτια νεοκλασικού τύπου. Τρελαίνομαι στην θέα τους. Σπίτια που δεν ξέρουν αν ανήκουν κάπου. Σπίτια που θα μπορούσαν να ομορφαίνουν την πόλη μας. Κάποτε ανήκαν κάπου και είμαι σίγουρη ότι ήταν καλοδιατηρημένα και όμορφα. Όταν περνάω από εκείνα τα στενά μου δημιουργείται η διάθεση να φανταστώ πως ήταν στα νιάτα τους και πως ήταν οι άνθρωποι που έμεναν εκεί. Και πηγαίνοντας προς τα πάνω δεν μπορώ να κάνω αλλιώς και το παρόν με γυρίζει πίσω αναγκαστικά ανεβαίνοντας στα σκαλιά της Πλάκας και περπατώντας στην Αρεοπαγίτου.

3.Η Αθήνα είναι όμορφη το βράδυ. Από παντού. Και από την Εθνική και από το μπαλκόνι ενός κτιρίου στο Μεταξουργείο. Την ημέρα όχι.Το βράδυ και οι πιο άσχημες περιοχές έχουν μια γοητεία.

4.Αυτό που μου θα ήθελα να έχω είναι μια οργάνωση που να ξεκινά από το γενικό και να καταλήγει στο ειδικό. Μόνο με αυτή τη φορά και όχι αντίθετα. Να μην έπαιρνα τίποτα ως δεδομένο και να ξεκινούσα από την αρχή.

bla bla bla...

Μπορεί να έχει γίνει πλέον τετριμμένο το θέμα αλλά δεν μπορώ να μην ασχολούμαι μαζί του. Η πρώτη μου επαφή με αλλοδαπούς μόνιμους κατοικους Ελλάδος έγινε απί της ουσίας μέσα από την δουλειά μου. Το μεγαλύτερο ποσοστό των συναδέλφων μου είναι μετανάστες. Δεν θα μπω σε θέματα ρατσισμού η μη. Δεν κατηγοριοποιώ ανθρώπους όπως δεν μ’αρέσει να με κατηγοριοποιούν. Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι εχω γνωρίσει αχώνευτους Έλληνες και αχώνευτους αλλοδαπούς..εγώ θα πω οτι εχω γνωρίσει αχώνευτους ανθρώπους.

Καλώς ή κακώς δεν ήταν πρετοιμασμένο το κράτος για την άφιξη τους. Το κακό είναι ότι ύστερα από 15 χρόνια περίπου δεν έχει αλλάξει επί της ουσίας τίποτα.

Για κάποιο λόγο στη δουλειά έχει τύχει να ψιλο-ασχολούμαι με τους εργαζομένους σε θέματα προσλήψεων, αποχωρήσεων, πληροφοριών από την τεχνική πλευρά θα έλεγα. Και ιδιαίτερα στα θέματα των αλλοδαπών εφόσον εκεί βρίσκεται η περισσότερη γραφειοκρατεία.

Έτυχα της μεγάλης αλλαγής! Βέβαια...Όταν πλέον δεν χρειαζόταν να έχουν και άδεια διαμονής και άδεια εργασίας αλλά μια κάρτα, μια βεβαίωση που ήταν δύο σ’ ένα. Στην αρχή μεγάλο μπέρδεμα. Οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ και οι υπάλληλοι του Δήμου μπορούσαν να σε τρελάνουν και να τρελαθούν ταυτόχρονα. Δεν θέλω αυτό το χαρτί, όχι χρειάζομαι και την άδεια εργασίας, οχι δεν την χρειάζεσαι, ναι αλλά μονο με το μπλε μπορώ να σε προσλάβω, όχι πάρε το ροζ, όχι πάρε τον δημο, όχι πάρε τον ΟΑΕΔ...τα νεύρα μου.

Δεν ξέρω τι χρειάζεται ακριβώς για να βγάλει κάποιος άδεια διαμονής. Ξέρω όμως οτι για να την βγάλει κάποιος για εργασία χρειάζεται ανάμεσα σ’άλλα και ένσημα.Ναι αλλά γαι να πιάσει δουλειά κάποιος αλλοδαπός και να αποκτήσει ένσημα χρειάζεται να έχει άδεια διαμονής! Φανταστικό? Τι λέει λοιπόν ο νόμος για να διορθώσει αυτήν την μικρή ανωμαλία που εμφανίζεται? Λέει οτι εφόσον όλα τα άλλα χαρτια είναι ΟΚ και λείπουν τα ένσημα θα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να τα αγοράσει. Βέβαια...περί των 1.500€ παρακαλώ. Όλα λοιπόν τακτοποιήθηκαν!

Αν έχει κάποιος άδεια διαμονής για σπουδές όμως και οι σπουδές τελειώνουν δεν μπορεί να βγάλει νέα άδεια διαμονής για εργασία μέχρι να λήξει η προηγούμενη για σπουδές. Πχ αν έχει βγει η άδεια 10/04 και οι σπουδές λήγουν 30/06 το άτομα αυτό θα πρέπει να περιμένει έναν χρόνο μέχρι τη λήξη της άδειας για να μπορέσει να πιάσει δουλειά. Τι γίνεται λοιπόν σε αυτή την πρείπτωση? Δυο τινά:
1. Ο άτυχος απόφοιτος θα πρέπει να πάρει τα μπογαλάκια και να επιστρέψει στην χώρα του εφόσον δεν μπορεί να έχει χαρτζιλίκι από τους γονείς μεχρι να περάσει ο χρόνος αυτός
2. Ο αποφοιτος να προσληφθεί ημιπαράνομα!(αυτή την λέξη χρησιμοποίησε υπάλληλος του δήμου).

Τι σημαίνει αυτό?Οτι απο την στιγμή που στον ΟΑΕΔ δεν μπορούν να κάνουν την πρόσληψη να μην την κάνουν, αλλά να εγγραφεί κανονικότατα στο ΙΚΑ για να είναι ασφαλισμένος και να έχει ένσημα όταν θα έρθει η ώρα να κάνει τα νέα του χαρτιά..
Δεν είναι καταπληκτικό?

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’70 η Μαρία και ο Γιάννης γνωρίστηκαν. Κατά κάποιον τρόπο ήταν συγγενείς (ο θείος της και η ξαδέρφη του είχαν παντρευτεί). Ο μεν ήταν 20 χρόνων κι εκείνη 19. Και άρχισε το ειδύλλιο.Η Μαρία ήταν μεγαλωμένη στο χωριό. Όταν ήρθε όλη η οικογένεια στην Αθήνα για να επισημοποιήσουν τη σχέση τους η Άννα γνώρισε τον Φώτη. Η Άννα ήταν η μικρή αδερφή της Μαρίας και ο Φώτης...ο μικρός αδερφός του Γιάννη. Έρωτας με την πρώτη ματιά! Απ’αυτούς που κοιτάς τον άλλο και για κάποιον λόγο δεν μπορείς να ξεκολλήσεις, που όποια κίνηση και αν κάνεις δεν έχει λογική, που μπορεί να σου πέσουν τα πάντα από τα χέρια με ένα κοίταγμα. Τέτοιο πράγμα ακριβώς!Αυτό ήταν.. η Αννα και ο Φώτης έκαναν τρελή παρέα.16-17 χρόνων ήταν πάνω κάτω και οι δυο. Δεν είχαν φανερώσει τη σχέση τους αλλά μάλλον όλοι είχαν καταλάβει τι γινόταν. Όταν η Μαρία έμαθε για την κατάσταση αυτή το συζήτησε με την αδερφή της και επειδή δεν μπορούσαν να παντρευτούν δυο αδέρφια δυο άλλα αδέρφια, λόγω θρησκευτικών εμποδίων (οι γονείς ιδιαίτερα θρήσκοι κι απο τις δυο πλευρές) έπρεπε να χωρίσει η Άννα τον Φώτη. Κι έτσι έγινε. Η Αννα έφυγε για το χωριό και ο Φώτης πήγε φαντάρος.

Η Άννα παντρεύτηκε ύστερα και έκανε τέσσερα παιδιά. Ο γάμος της δεν ήταν καλός. Ο άντρας της είχε κακιές συνήθειες οι οποίες έφεραν στα όρια της την Άννα όταν εκείνος πήγε να την πνίξει. Με όσο κουράγιο είχε πήρε τα τέσσερα μικρά της παιδιά και έφυγε από το σπίτι. Πήγε στους γονείς της οι οποίοι την βοήθησαν πολύ να συνέλθει και την προστάτευσαν όταν ο άντρας της προσπάθησε να την «πάρει» πίσω. Έζησαν για λίγο μαζί και ύστερα έφυγε. Πήγε σε ένα νησί κι εμεινε με μια άλλη αδερφή της για κάμποσα χρόνια και πλέον απαλλαγμένη απο τον πρώην άντρα της και τις απειλές του ήρθε στην Αθήνα, βρήκε δουλειά, βρήκε σπίτι ύστερα σιγά σιγά το ένα παιδί μετά το άλλο την βοηθούσαν οικονομικά. Όλα πήγαν καλά!

Ο Φώτης όταν γύρισε από το φανταρικό του είχε αποκτήσει πλέον το πρώτο του ανήψι. Δούλεψε σε διάφορες δουλειές, απέκτησε πολλές μηχανές, είχε πολλες γκόμενες και δεν δεσμεύτηκε ποτέ. Ήταν ιδιαίτερα ανεξάρτητος με μόνες πραγματικές αγάπες στη ζωή του τις μηχανές. Η οικογένεια συνέχεια ρωτούσε πότε θα παντρευτεί αλλα ποτέ δεν απαντούσε. Ανά καιρούς μιλούσε οτι μόνο μια γυναίκα είχε ερωτευτεί στη ζωή του αλλά ποτέ δεν ανέφερε κάτι παραπάνω γι’αυτό, ούτε καν το όνομα της.

Πέρασαν περίπου 25 χρόνια απ’όταν η Άννα και ο Φώτης γνωρίστηκαν. Όταν η Άννα ήρθε στην Αθήνα οι δυο τους βλέπονταν μόνο σε συγκεντρώσεις οικογενειακές και γιορτές αλλά μόνο αυτό. Καποτε έρχεται ένα διαζύγιο. Η Μαρία και ο Γιάννης χώρισαν σχεδόν ξαφνικά για τους περισσότερους. Έτσι οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και οι γιορτές δεν βοηθούσαν την Άννα και τον Φώτη να βλέπονται. Ώσπου συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο μια μέρα. Ο Φώτης δεν έχασε ευκαιρία και της πρότεινε να βγούνε. Αυτο ήταν.. από εκείνη τη μέρα ο Φώτης και η Άννα ήταν ζευγάρι. Αποκάλυψαν τα συναισθήματα τους που για όλα αυτά τα χρόνια ήταν αμοιβαία και κανείς δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Έχουν περάσει 5 χρόνια από την στιγμή που ξεκίνησε η σχέση τους και μάλιστα παντρεύτηκαν. Ήταν πολύ περίεργο για όλους που ξαναγίνονταν συγγενείς. Μπορεί να μην είναι πλέον τόσο ρομαντικό αφού η καθημερινότητα και τα προβλήματα έχουν την τάση να τα ισοπεδώνουν όλα αλλά είναι όμορφο το να ακούς οτι ο Φώτης ξυπνάει μες στον ύπνο του και ψιθυρίζει στην Άννα οτι την αγαπά ακομα και σήμερα.